துன்பமே பை-பாஸ் ஆகிவிட்டது - ராகுல் குரவ்

இந்த சத்குரு தன்னை நம்பும் பக்தர்களின் யோகக்ஷேமத்தை மட்டும் பார்த்துக்கொள்வதில்லை, அவர்களின் சுக-துக்கங்களிலும் கூடவே நிற்கிறார். துன்பம் வரும்போது பக்தர்களைச் சுற்றி ஒரு பலமான சுவர் போல நின்று, மனதிற்குத் தைரியத்தைக் கொடுக்கிறார். ஆபத்தான நேரத்தில் சரியான முடிவு எடுக்கும் சக்தியையும் தருகிறார்.

"துன்பத்தில் உதவியாய் இருப்பார், மனதிற்கு ஆதரவு தருவார்"

ஸ்ரீ அனிருத்த மகிமையில் உள்ள இந்த வரி, பக்தர்களின் வாழ்க்கையில் நூற்றுக்கு நூறு உண்மையாகிறது.

----------------

என் பாப்புராயா எல்லாத் துன்பங்களை விடவும் பெரியவர். தன் பிள்ளைகளுக்கு வரும் ஒவ்வொரு துன்பத்தையும் அவர் மிகச் சுலபமாக விலக்கிவிடுகிறார். தான் மட்டும் பின்னணியிலேயே இருந்து, தன் பிள்ளைகளுக்கு வரும் எந்தவொரு ஆபத்தையும் போக்கி, அவர்கள் மீது அன்பின் நிழலைப் பரப்புகிறார். எங்கள் வீட்டிற்கு வந்த பெரிய ஆபத்தை அவர் எவ்வளவு சுலபமாகத் தள்ளி வைத்தார் என்ற பாப்புவின் அனுபவத்தை நான் இங்கே பகிர்ந்துகொள்கிறேன்! டிசம்பர் 19-ஆம் தேதி. ஸ்ரீசச்சிதானந்த உற்சவத்திற்காக பாப்பு ( பாதுகைகளின் வடிவில்) வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். முதல் இரண்டு நாட்கள் விழா மிகவும் நன்றாக நடந்தது. மூன்றாவது நாள், அதாவது டிசம்பர் 21-ஆம் தேதி நடந்த விஷயம் இது! என் தந்தை ஏக்நாத்சிங் குரவ் அவர்களுக்குக் காலையில் எழுந்ததிலிருந்தே உடம்பு அசௌகரியமாக இருந்தது. வயிற்றில் அஜீரணமும், நெஞ்சு அடைப்பது போலவும் அவருக்கு இருந்தது. தினமும் காலை 8.30 மணிக்கு அவர் வேலைக்காக தானேவிலிருந்து உரனுக்குச் செல்வார். கடந்த சில மாதங்களாக டிரைவர் இல்லாததால், அன்றைக்கும் அவரே கார் ஓட்டிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பாதுகைகளின் காலில் விழுந்து கும்பிட்டு, அதே நிலையில் வேலைக்குக் கிளம்பினார். வர்தக் நகர் சிக்னல் அருகில் இருக்கும் மருத்துவமனைக்குச் சென்று மருந்து வாங்கிக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தார். இப்படி வீட்டில் யாருக்கும் தனக்கு இருக்கும் கஷ்டத்தைப் பற்றிச் சொல்லாமல் அவர் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினார். நாங்கள் வீட்டில் எல்லோரும் காலை பூஜைக்கு ஏற்பாடு செய்துகொண்டிருந்தோம். அப்பா வீட்டிலிருந்து கிளம்பி சுமார் 25-30 நிமிடங்கள் கழித்து எனக்கு அவரிடமிருந்து போன் வந்தது; "ராகுல், கொஞ்சம் ஷ்ரோத்ரி டாக்டரிடம் வா" என்று அவ்வளவுதான் சொன்னார், போனை வைத்துவிட்டார். அவருடைய குரலில் இருந்த மாற்றம் எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது, அதனால் எனக்குப் பயம் வரத் தொடங்கியது. அதனால் வீட்டில் மற்றவர்களிடம் எதுவும் சொல்லாமல், முதலில் நிலைமை என்னவென்று பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்று உடனே பைக்கில் டாக்டரிடம் சென்றேன். அங்கே போய் பார்த்தால் அப்பாவின் சர்ட் வாந்தியால் பாழாகியிருந்தது, அவர் அமைதியாகக் உட்கார்ந்திருந்தார். டாக்டர் என்னை அருகில் அழைத்து, "உன் அப்பாவின் உடம்பு மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது. நான் இங்கே அவரைப் பரிசோதித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவருக்குத் தலைச்சுற்றல் வந்து மயக்கம் அடைந்தார், அந்த மயக்க நிலையிலேயே வாந்தியும் எடுத்தார். உடனே போய் ஒரு இ.சி.ஜி. எடுத்துக்கொண்டு வா" என்று சொன்னார். நான் உடனே அப்பாவை அழைத்துக்கொண்டு பக்கத்தில் இருந்த ஹாஸ்பிட்டலில் இ.சி.ஜி. எடுத்தேன். அங்கே இருந்த டாக்டர் இ.சி.ஜி.யில் மாற்றங்கள் இருப்பதாகச் சொன்னார். ஆனால் ரொம்ப அசௌகரியமாக இருந்தால் வாருங்கள் என்று சொல்லி அப்பாவுக்குச் சில மாத்திரைகளை எழுதிக்கொடுத்தார். பிறகு நான் அப்பாவை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தேன். வீட்டில் அப்பொழுதுதான் பூஜை தொடங்கவிருந்தது. அம்மாவிடமும் தம்பிவிடமும் நடந்த விஷயத்தைச் சொன்னதும், எல்லோரும் சேர்ந்து ஒருமுறை ஜூபிடர் ஹாஸ்பிட்டலுக்குக் கூட்டிப்போய் காட்டிவிட்டு வரலாம் என்று முடிவெடுத்தோம். நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து காலை பூஜையை முடித்தோம். வீட்டிலிருந்து கிளம்புவதற்கு முன் எல்லோரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஸ்ரீ ஆதிமாதா சுபங்கரா ஸ்தவனமும் அசுபநாசினி ஸ்தோத்திரமும் சொன்னோம். அப்பாவும் பாப்புவுக்கு (பாதுகைகளுக்கு) சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்தார், அதன் பிறகுதான் நாங்கள் கிளம்பினோம்.

ஜூபிடர் ஹாஸ்பிட்டலில் பரிசோதித்தபோது, "இது எமர்ஜென்சி கேஸ்" என்று சொல்லி டாக்டர்கள் அப்பாவை ஐ.சி.யூ.வில் சேர்த்தார்கள். எங்களுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. எல்லாமே அவ்வளவு வேகமாக நடந்தது, என்ன நடக்கிறது என்று யோசிக்கக்கூட வழியில்லாமல் போய்விட்டது. டாக்டர் என்னை ஐ.சி.யூ. நடைமுறைகளை முடிக்கச் சொன்னார், நான் போய் வருவதற்குள் என் அப்பாவை ஐ.சி.யூ.விற்கு ஷிப்ட் கூட செய்துவிட்டார்கள்!! 24 மணி நேர ஊசி போட்டு, ஆஞ்சியோகிரபி செய்யப்போவதாக எங்களிடம் சொன்னார்கள். நாங்கள் தாதாவிடம் விஷயத்தைக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்பதற்காக டாக்டர் படேல்கருக்கு போன் செய்து விவரங்களைச் சொன்னோம், அவர் அதை தாதாவின் கவனத்திற்குக் கொண்டு சென்றார். மறுநாள் அப்பாவின் ரிப்போர்ட் வந்தது, ஆனால் ரிப்போர்ட் மோசமாக இருந்தது. 5 இடங்களில் பிளாக்கேஜஸ் இருந்ததால் அங்கே ஆஞ்சியோபிளாஸ்டி செய்ய முடியாது, பைபாஸ் ஒன்றுதான் வழி என்று தெரியவந்தது. இதுவரை ஹார்ட் பைபாஸ் என்ற வார்த்தையைக் கேள்விப்பட்டு மட்டும்தான் பழக்கம், ஆனால் இப்போது அது என் அப்பாவுக்கே நடக்கப்போகிறது என்பது எங்கள் அனைவருக்கும் பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது.

டாக்டர்களைச் சந்தித்த பிறகு நான் உடனே சுசித் தாதாவைச் சந்திக்கச் சென்றேன். தாதா, "ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை, அறுவை சிகிச்சை செய்துவிடுங்கள். முடிந்தவரை அதிக முறை ஹனுமான் சாலீசா சொல்லுங்கள்" என்றார். தாதா சொன்ன வார்த்தைகள் பெரிய தைரியத்தைக் கொடுத்தன. பிறகு கீழே குருக்ஷேத்ரம் வந்ததும் திடீரென்று பாப்புவின் தரிசனமும் மிக அருகில் கிடைத்தது. எல்லா நல்ல சகுனங்களையும் கூடவே எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு வந்தேன். மறுநாள், அதாவது 23/12/2015 அன்று காலை 8 மணிக்கு என் அப்பாவின் பைபாஸ் அறுவை சிகிச்சை தொடங்கியது, அது மதியம் 2 மணி வரை நடந்தது. அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாக முடிந்தது. அப்பா அடுத்த ஒரு வாரத்தில் குணமடைந்து வீட்டிற்கு வந்தார். பாப்புவின் கிருபையால் 'துன்பமே பைபாஸ்' ஆகிவிட்டிருந்தது! இந்த முழு கதையிலும் பாப்பு கொடுத்த ஆதரவு எப்படி இருந்தது என்றால், நாம் ஸ்ரீகுருசரித்திரத்தில் சாயந்தேவனின் கதையைப் படிக்கிறோமே; அதில் சாயந்தேவனின் வீட்டிற்கு ஸ்ரீகுரு வருகிறார், அவனுக்கு அபமிருத்யுவிலிருந்து அபயம் தருகிறார். சாயந்தேவன் வீட்டிற்கு நலமாகத் திரும்பும் வரை அவர் அவன் வீட்டிலேயே தங்கியிருக்கிறார். அவன் சுகமாகத் திரும்பிய பிறகே அடுத்த வழியில் செல்கிறார்.

அப்பாவை ஹாஸ்பிட்டலில் சேர்த்ததிலிருந்து அறுவை சிகிச்சை நடக்கும் வரை இருந்த காலம் ஸ்ரீசச்சிதானந்த உற்சவத்தின் காலம்; அதாவது இந்த முழு நேரமும் பாப்பு எங்களுடனேயே இருந்தார். அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமான நாள் மறுமிலனின் நாளாக இருந்தது. என் அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று தோன்றியபோது ஆபீஸுக்குப் போகாமல் டாக்டரிடம் சென்றாரே, அந்தப் புத்தியைக் கொடுத்ததே பாப்புதான்.

அனிருத்தனே புத்திதாதா |

ஒருவேளை அந்தச் சூழ்நிலையில் டாக்டரிடம் போகாமல் அவரே டிரைவ் செய்துகொண்டு முன்னால் போயிருந்தால் ஆபத்து அதிகரித்திருக்கும். ஆனால் பாப்பு கூடவே இருக்கும்போது என்ன கவலை!! அப்பா ஹாஸ்பிட்டலில் சேர்வதற்கு முந்தைய நாள் இரவு ஸ்ரீசச்சிதானந்த உற்சவத்தின் அலங்காரப் பகுதியாக நான் சுவரில் 3 செய்யுள்களை பிரிண்ட் செய்து ஒட்டியிருந்தேன், சரியாக அதே செய்யுள்கள் அச்சுபிசகாமல் நிஜமாயின. அந்த மூன்று செய்யுள்கள் இவைதான்:

1. எவர் இதயத்தில் ஸ்ரீகுருஸ்மரணம் இருக்கிறதோ | அவருக்கு ஏது பயங்கரமான பயம் |

காலமிருத்யுவே அவரை ஒன்றும் செய்ய முடியாது | அபமிருத்யு என்ன செய்துவிடும் ॥

2. விபத்து பயம் போகும், அகால மரணம் விலகும்

துன்பத்தில் உதவியாய் இருப்பார், மனதிற்கு ஆதரவு தருவார் ॥

விபத்தே நடந்துவிட்டாலும் கூட |

அவரையும் ஆபத்தில் காப்பார் ஸ்ரீகுரு ॥

3. எங்கே சுவாமியின் பாதங்கள் இருக்கிறதோ அங்கே என்ன குறை இருக்கும் |

சுயமாக இந்தத் தாயே பக்தனின் பிராரப்தத்தை மாற்றி அமைப்பாள் ॥

அனுமதியில்லாமல் காலனும் அவனைக் கொண்டுபோக முடியாது |

பரலோகத்திலும் அவருக்குப் பயமில்லை ॥

இந்த 3 செய்யுள்களின் உண்மையான அனுபவம் எங்களுக்குக் கிடைத்தது.

உண்மையிலேயே, இந்த பாப்பு எல்லாத் துன்பங்களை விடவும் ரொம்ப ரொம்ப பெரியவர். நாம் நம்முடைய சிறிய சிறிய பிரச்சினைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அழுகிறோம், ஆனால் அதைவிட பாப்புவின் பாதங்களை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டால் பிரச்சினைகளே வராது என்பது என் அனுபவம்.

                        ****************

English