லோகமான்ய திலகர் தனது கேசரி பத்திரிகை வாயிலாக மிகத் தெளிவான சொற்களில் குதிராம் போஸின் தியாகத்தைப் பாராட்டினார். மேலும், பெண்கள் மீதான அந்தத் தாக்குதல் தவறான வண்டியின் காரணமாகவே நடந்தது என்பதை அனைவருக்கும் புரியவைத்தார். அத்தோடு நின்றுவிடாமல், பிரிட்டிஷாரின் அராஜகங்கள் கமிஷனர் ரேண்ட் (பிளேக் வழக்கு), தலைமை நீதிபதி டக்ளஸ் கிங்ஸ்ஃபோர்டு (சுஷில் சென் வழக்கு) போன்றவர்களின் வழியாக மென்மேலும் அதிகரிக்கப் போகிறது என்றும், அதனால் இந்தியர்கள் உடனடியாக சுயராஜ்யம் அதாவது Self Rule க்காக அனைத்து வழிகளையும் பயன்படுத்திப் போராட வேண்டும் என்றும் வாதிடத் தொடங்கினார். திலகரின் இத்தகைய எழுத்துக்களின் மொழிபெயர்ப்புகள் துண்டுப் பிரசுரங்களாகவும் பத்திரிகைகளாகவும் இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் விநியோகிக்கப்படத் தொடங்கின.
பல இந்திய சமஸ்தான மன்னர்கள் தங்கள் சமஸ்தானங்களுக்குள் திலகரின் செய்தித்தாள்களோ அல்லது அவரது கட்டுரைகளின் பிரசுரங்களோ வரக்கூடாது என்பதில் பிரிட்டிஷாரை விடவும் மிகவும் கடுமையான கொள்கைகளைக் கடைப்பிடித்தனர். ஆனால், அவர்களின் குடிமக்களே மெல்ல மெல்ல அவர்களுக்கு எதிராக மாறத் தொடங்கினார்கள். இதனால் சமஸ்தான மன்னர்கள் திலகரின் பிரசுரங்களை எதிர்ப்பதை நிறுத்த வேண்டியதாயிற்று.
ஆனால், இத்தகைய விஷயங்களால் இந்தியாவில் இருந்த பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் திலகரை ஒழிக்கப் பின்னால் அலைந்தது. திலகரை முடித்துக்கட்ட பல ரகசியத் திட்டங்கள் தீட்டப்பட்டன. ஆனால் பிரிட்டன் நாடாளுமன்றத்தில் இருந்த சில லேபர் பார்ட்டி உறுப்பினர்கள் இதற்குத் தீவிர எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். இத்தகைய ரகசியங்கள் வெளியே தெரிந்தால், பிரிட்டிஷாரால் ஒரு நாள் கூட இந்தியாவில் இருக்க முடியாது என்ற கருத்தைப் பதிவு செய்தனர்.
இறுதியில் திலகர் மீது தேசத்துரோக வழக்குத் தொடரப்பட்டு, அவருக்கு ஆறு ஆண்டுகள் கடும் உழைப்புடன் கூடிய நாடுகடத்தல் தண்டனை (காலா பானி) விதிக்கப்பட்டது. அதுவும் பர்மாவில் (மியான்மர்) உள்ள மண்டலே போன்ற ஒரு கொடுமையான சிறையில்.
இந்த வழக்கில் முகமது அலி ஜின்னா திலகரின் முதன்மை வழக்கறிஞராக இருந்தார். அவர் திலகருக்காக இந்த வழக்கை நடத்த இரவு பகலாக உழைத்தார். (இத்தகைய மதச்சார்பற்ற சிந்தனை கொண்ட உண்மையான தேசபக்தரான ஜின்னா, பின்னாளில் காந்தி மற்றும் ஜவஹர்லால் நேருவின் தவறான முடிவுகளால் இந்தியாவிற்கு எதிராக மாறி பாகிஸ்தானின் தந்தையானார்.)
தண்டனை அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு, நீதிபதி தாவர் தின்ஷா திலகரிடம் அவரது கருத்தைக் கேட்டார். லோகமான்ய திலகர் நீதிமன்றத்திலேயே கர்ஜித்தார், நான் சொல்ல
விரும்புவது ஒன்றுதான், ஜூரியின் முடிவு எதுவாக இருந்தாலும் நான் நிரபராதி. இந்த உலகத்தை ஆளும் உண்மையான அதிகாரம் பரமாத்மாவிற்கு உரியது. அந்த ஈசன்தான் அனைத்தையும் நடத்துகிறான். எனது உரைகளையும் எனது கட்டுரைகளையும் விடப் பல மடங்கு வலிமையான காரியமும் தாக்கமும் எனது சிறைச்சாலை வேதனைகளால் ஏற்பட வேண்டும் என்பதே அந்த எல்லாம் வல்ல இறைவனின் விருப்பமாக (The will of Omnipotent Providence) இருக்கலாம்.
இந்தியா முழுவதும் லோகமான்ய திலகருக்கு ஆதரவு அளிக்கவும் பிரிட்டிஷாரை எதிர்க்கவும் பேரணிகள், ஊர்வலங்கள், கூட்டங்கள் மற்றும் தேசபக்தி நிகழ்ச்சிகள் பல நாட்களுக்குத் தொடர்ந்து நடந்தன. பிரிட்டிஷார் திலகரை பர்மாவில் உள்ள மண்டலே சிறைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். 52 வயதான, முதுமையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த மனிதரை மிகவும் கொடுமைப்படுத்தத் தொடங்கினர். தேங்காய் நார் (Coir) திரிப்பது, அதிலிருந்து கயிறுகள், பாய்கள் மற்றும் சாக்குகள் செய்வது போன்ற வேலைகளைத் திலகர் தினமும் செய்ய வேண்டியிருந்தது.
அத்தோடு திலகருக்கு வழங்கப்பட்ட உணவும் மிகவும் தரம் குறைந்ததாக இருந்தது. திலகருக்குச் சர்க்கரை நோய் (Early Diabetes) இருந்ததால், அவருக்குச் சாதாரண உணவை வழங்காமல் வேண்டுமென்றே இனிப்புப் பதார்த்தங்களையே கொடுத்தனர். அவரது மருந்துகள் நிறுத்தப்பட்டன. சர்க்கரை நோய் இருந்தும் இனிப்பு உணவுகளையே கொடுத்ததால், திலகரின் உடல்நிலை நாளுக்கு நாள் மோசமடைந்தது.
மேலும் திலகருக்கு எந்தவிதச் சலுகைகளும் மறுக்கப்பட்டன. காந்தி மற்றும் ஜவஹர்லால் நேருவை பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் சிறையில் வைத்தபோது, அவர்களை எந்த வேலையும் செய்யச் சொல்லாமல் ஆகா கான் பேலஸ் போன்ற ஆடம்பரமான மாளிகைகளில் சகல வசதிகளுடனும் வைத்திருந்தது.
இதன் காரணமாக, 16 ஜூன் 1914 அன்று அதாவது முழுமையாக ஆறு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனையை அனுபவித்த பிறகு திலகர் வெளியே வந்தபோது, அவரது உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைந்திருந்தது. அவரால் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைப்பதும் சிரமமாக இருந்தது. ஆனால் அத்தகைய நிலையிலும் திலகர் தனது பயணங்களின் வேகத்தைச் சிறிதும் குறைக்கவில்லை. தனது பேனாவால் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி மீது மீண்டும் ஒருமுறை கடுமையான தாக்குதல்களைத் தொடங்கினார்.
லோக்மான்ய திலகர் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் மிதவாதத் தலைவர்களின் சூழ்ச்சிகளைக் கண்டு சலிப்படைந்து, அன்னி பெசன்ட் அவர்களின் ஒத்துழைப்புடன் ஹோம் ரூல் லீக் அமைப்பைத் தொடங்கினார். டாக்டர் அன்னி பெசன்ட் 1 அக்டோபர் 1847 அன்று லண்டனில் பிறந்தார். அவரது இயற்பெயர் அன்னி வுட். அவரது தாய் ஐரிஷ் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர். ஐரிஷ் மக்கள் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திற்கு எதிராகத் தனி அயர்லாந்திற்காகப் போராடிக்கொண்டிருந்தனர்.
அன்னி பெசன்ட் ஐரிஷ் மற்றும் இந்திய விடுதலைக்காக மிகவும் உறுதியாக நின்றவர். அவரும் இந்தியாவிற்கு வந்து பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திற்கு எதிராகப் போராடத் தொடங்கினார். கி.பி. 1902-ல் டாக்டர் அன்னி பெசன்ட் மிகக் கடுமையான சொற்களில் இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியைப் பற்றி விவரித்தார் - பிரிட்டிஷார் இந்தியாவின்
முன்னேற்றத்திற்காகவும் வளர்ச்சிக்காகவும் ஆட்சி செய்கிறார்கள் என்பது பொய்யின் உச்சகட்டம். இந்தியா ஒரு பெரும் லாபம் ஈட்டும் கருவியாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்தியாவின் குடிமக்கள் (The sons of the land) அடிமைகளைப் போல நடத்தப்படுகிறார்கள்.
கி.பி. 1914-ல் முதல் உலகப் போர் (First World War) தொடங்கியபோது, பிரிட்டிஷார் இந்தியாவிலிருந்து வீரர்களைத் திரட்டத் தொடங்கினர். அந்தச் சமயத்தில் திலகருடன் ரகசியத் தொடர்பு கொண்டு, நியூ இந்தியா பத்திரிகையின் ஆசிரியராக அன்னி பெசன்ட் கர்ஜித்தார் - Englands need is Indias opportunity (இங்கிலாந்தின் தேவை இந்தியாவின் நல்வாய்ப்பு).
1914-க்குப் பிறகு மீண்டும் திலகர் சிறைக்குச் சென்றபோது டாக்டர் அன்னி பெசன்ட் ஹோம் ரூல் லீக் பணிகளைத் தீவிரமாகத் தொடர்ந்தார். 28 ஏப்ரல் 1916-ல் ஹோம் ரூல் லீக் நிறுவப்பட்டது. டாக்டர் பெசன்ட் பெரும்பாலும் இந்திய உடைகளையே அணிந்து வந்தார்.
மண்டலே சிறையில் இருந்தபோது லோகமான்ய திலகர் பகவத் கீதையைப் பற்றி விரிவாக விளக்கும் கீதா ரகசியம் என்ற அற்புதமான நூலை எழுதினார். நார் திரித்ததால் தனது கைகளில் பல காயங்கள் ஏற்பட்டிருந்த போதிலும், அந்த வீங்கிய கைகளால் பேனாவைப் பிடித்து திலகர் இந்த மாபெரும் நூலை எழுதினார். இந்த நூல் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிற்கும் கர்மயோகத்தைப் பற்றிய ஆழமான போதனையை வழங்கியது.
சிறையிலிருந்து வெளியே வந்த உடனேயே லோகமான்ய திலகர் இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்யத் தொடங்கினார். இதற்காக அவர் நூற்றுக்கணக்கான சிறு நகரங்கள் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான (சுமார் 90,000) கிராமங்களுக்குச் சென்றார். ஒவ்வொரு இடத்திலும் கூட்டங்களை நடத்தினார்.
இந்திய கிராமப்புற மக்களை விழிப்படையச் செய்யும் பணியைச் சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்தில் முதலில் செய்தவர் திலகர்தான். ஒரு மூலையில் இருக்கும் குக்கிராமத்தில் கூட திலகரின் கூட்டத்திற்கு ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடினர். அந்த கிராமத்தின் மக்கள் தொகை வெறும் 500 ஆக இருந்தபோதிலும் மக்கள் திரண்டனர்.
திலகரின் அனல் பறக்கும் பயணங்களும் எழுத்துக்களும் பிரிட்டிஷ் அதிகாரத்தை உலுக்கின. அவர் காந்திஜியிடம் அகிம்சையைத் தேவைக்கு அதிகமாகப் புகழ வேண்டாம் என்று மிகத் தெளிவாகக் கூறினார். ஆனால் ஐந்து சந்திப்புகளுக்குப் பிறகும் காந்திஜி திலகரின் பேச்சைக் கேட்க மறுத்துவிட்டார். மாறாக காங்கிரஸில் மிதவாதக் குழுவை மேலும் பலப்படுத்தத் தொடங்கினார்.
திலகர் 1916-ல் மீண்டும் ஒன்றரை ஆண்டுகள் சிறைக்குச் சென்றார். அங்கிருந்து வந்த பிறகும் அவரது பணி தொடர்ந்தது. ஆனால் 1 ஆகஸ்ட் 1920 அன்று மும்பையில் உள்ள சர்தார் கிருஹா என்ற ஹோட்டலில் ஒரு நாள் உடல்நலக் குறைவால் அவர் காலமானார்.
ஒவ்வொரு இந்தியருக்கும் இது ஒரு மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்தது. பிரிட்டிஷார்தான் திலகருக்கு விஷம் கொடுத்தார்கள் என்று ஒவ்வொரு இந்தியரும் உறுதியாக நம்பினர். உண்மை என்ன என்பதை அந்த இறைவனே அறிவான்.
(கதை தொடரும்)
Comments
Post a Comment