இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் அறியப்படாத வரலாற்றின் ஒரு பார்வை - பாகம் 26

திலகரைச் சுற்றி மெல்ல மெல்ல எப்போதும் பலதரப்பட்ட மனிதர்களின் கூட்டம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. சொல்லப்போனால், திலகர் வெறும் ஐந்து நிமிடம் நடக்கும் தூரத்தில் இருக்கும் அலுவலகத்திற்கு கிளம்பினால் கூட, அவரோடு குறைந்தது 50 முதல் 100 பேராவது ஒரு கூட்டமாகச் செல்வார்கள். திலகரைச் சுற்றியிருந்த அந்த மனிதர்கள் ஒன்றும் சும்மா வேடிக்கை பார்க்க வந்தவர்கள் அல்ல. பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும் என்ற வேட்கை கொண்டவர்களும், இந்தியாவின் சுதந்திரக் கனவோடு இருந்தவர்களும்தான் திலகரைச் சந்திக்க வருவார்கள். ஏனென்றால் அந்த காலத்தில் Indian National Congress leaders என்று சொல்லப்பட்ட தலைவர்கள் மீது மக்களுக்கு இருந்த நம்பிக்கை நன்றாகவே குறைந்திருந்தது.

இந்தியா முழுவதும் செல்வாக்கு கொண்ட ஒரே மக்கள் தலைவராக பால கங்காதர திலகர் மட்டுமே இருந்தார். அதனால் பிரிட்டிஷ் அரசின் மொத்த கவனமும் லோகமான்ய திலகர் மீதே இருந்தது.

திலகர் எப்போதுமே வெளிப்படையாக, ஆயுதம் ஏந்திப் போராடுங்கள் என்று சொன்னதில்லை. 1858-க்குப் பிறகு இந்தியர்களின் மனதில் பிரிட்டிஷாரைப் பற்றி உருவான பயத்தை அவர் நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தார். அதனால் முதலில் இந்தியர்களின் மனதில் இருக்கும் பிரிட்டிஷ் பயத்தை மெல்ல மெல்லக் குறைக்க வேண்டும் என்ற வழியையே அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். திலகரின் இரண்டு செய்தித்தாளில் வரும் கட்டுரைகளும் பிரிட்டிஷ் அரசை மிகவும் காட்டமான வார்த்தைகளால் தாக்கி எழுதப்பட்டன. பொதுக் கூட்டங்களில் பேசும்போது பிரிட்டிஷ் அரசு எப்படி அக்கிரமம் செய்கிறது என்பதை ஆவேசமாகச் சொல்லி, மக்களை வீதியில் இறங்கிப் போராடத் தூண்டினார்.

1894-ல் பால கங்காதர திலகர் பொது விநாயகர் சதுர்த்தி விழாவைத் தொடங்கினார். அவருடைய சொந்த வீட்டிலேயே மிகப் பெரிய விநாயகர் சதுர்த்தி விழா ஆரம்பமானது. இதைப் பார்த்து புனே, மும்பை, நாக்பூர், நாசிக், நகர், சாத்தாரா போன்ற மகாராஷ்டிராவின் முக்கிய நகரங்களிலும், இன்றைய மத்திய பிரதேசம், குஜராத், கர்நாடகா, ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானா, பெங்கால், பஞ்சாப் மற்றும் உத்தரபிரதேசம் போன்ற இடங்களிலும் ஒரே வருடத்திற்குள் இந்த விழாக்கள் தொடங்கப்பட்டன.

விநாயகர் சதுர்த்தி விழாவைத் தொடங்கியதற்கு திலகருக்கு நான்கு முக்கியமான நோக்கங்கள் இருந்தன. 1) இது ஆன்மீகம் சார்ந்த விஷயம் என்பதால், மகாராணியின் அறிவிப்பின்படி பிரிட்டிஷ் அரசால் இந்த விழாவைத் தடுக்க முடியாது. மேலும் கணபதி வழிபாடு இந்தியா முழுக்கவே ஒவ்வொரு பூஜையிலும் சுபகாரியத்திலும் முதன்மையான இடத்தில் இருந்தது.

2. விழா நடக்கும் பத்து நாட்களிலும் மதியமும் மாலையும் பல நிகழ்ச்சிகள் திட்டமிடப்பட்டன. உதாரணமாக - குழந்தைகளுக்கு புராணக் கதைகள் சார்ந்த நாடகங்கள், பஜன் நிகழ்ச்சிகள், கோ-கோ, ஹுதுது (கபடி), லகோரி போன்ற விளையாட்டுக்கள், ஓட்டப்பந்தயம், நீளம் தாண்டுதல் போட்டிகள், மிமிக்கிரி மற்றும் மந்திர வித்தைகள். இந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பார்க்கவும் விநாயகரைத் தரிசிக்கவும் கூட்டம் அலைமோதியது. அங்கு வந்த மக்கள் தங்களுக்குள் பல விஷயங்களைப் பேசத் தொடங்கினார்கள். திலகரால் உருவாக்கப்பட்ட உற்சாகமான இளைஞர்கள் மக்கள் மத்தியில் சென்று பிரிட்டிஷார் எப்படிப்பட்டவர்கள், இந்திய கலாச்சாரம் எவ்வளவு சிறந்தது என்பது போன்ற விவாதங்களைத் தூண்டினார்கள்.

சுமார் 30-35 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்தியர்கள் இதைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேச ஆரம்பித்தார்கள். மக்கள் தங்களுக்குள் இருந்த பயத்தை விட்டுவிட்டு திலகரின் பணியில் இணையத் தயாரானார்கள்.

3. இந்த விழாவின் மூலம் லோகமான்ய திலகர் தனது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து நிதி திரட்டினார். அந்தப் பணத்தை ஆங்காங்கே உடற்பயிற்சிக் கூடங்கள் (Akhadas) அமைக்கவும், விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடத்தவும், முக்கியமாகப் புரட்சியாளர்களுக்கு உதவவும் பயன்படுத்தினார். இதனால் மகாராஷ்டிரா, பெங்கால் மற்றும் பஞ்சாப் மாநிலங்களில் புதிய புரட்சி அமைப்புகள் உருவாகின. பஞ்சாபிலிருந்து லாலா லஜபதி ராய் மற்றும் பெங்காலிலிருந்து பிபின் சந்திர பால் ஆகிய இரண்டு சிங்கங்கள் திலகரோடு இணைந்தனர். இந்தியா முழுவதும் பாரத திரிமூர்த்திகள் அல்லது Lal-Bal-Pal என்று இவர்கள் புகழ்பெற்றனர்.

4. இந்த விழாக்களில் பல சொற்பொழிவுகள் நடத்தப்பட்டன. இதனால் மக்களுக்கு மைதானங்களில் வந்து பேச்சுகளைக் கேட்கும் பழக்கம் ஏற்பட்டது. சாதாரண மக்களுக்குப் பயம் வரக்கூடாது என்பதற்காக ஆரம்பத்தில் சிவாஜி மகாராஜின் வீரம், மகாபாரதம், கீதை, ஆதி சங்கராச்சாரியாரின் பணிகள், விரதங்களின் மகிமை போன்ற எளிமையான தலைப்புகளில் பேச்சுகள் இருந்தன. ராமாயணக் கதைகளைச் சொல்லும்போது திலகரால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பேச்சாளர்கள், ராவணனை பிரிட்டிஷாரோடு ஒப்பிட்டுப் பேசினார்கள். ஆனால் பிரிட்டிஷ் என்ற பெயரை மட்டும் அவர்கள் நேரடியாகச் சொல்லவில்லை.

ஒரே வருடத்திற்குள் பொதுக் கூட்டங்களுக்குச் செல்லும் பயம் மக்களிடம் முற்றிலும் மறைந்தது. இதைப் பார்த்து உற்சாகமான திலகர், 1895-ல் Shri Shivaji Maharaj Fund Committee என்ற குழுவை அமைத்தார். இதன் முக்கிய நோக்கம் - 1) சிவாஜி மகாராஜின் பிறந்தநாளைப் பொது விழாவாகக் கொண்டாடுவது மற்றும் சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ் என்ற கொடியை உயரே பறக்க விடுவது. 2) ராய்கட் கோட்டையில் உள்ள சிவாஜி மகாராஜின் சமாதியை நன்றாகப் பராமரிப்பது மற்றும் இளைஞர்களுக்கு ராய்கட் மற்றும் ராஜ்கட் கோட்டைகளுக்குச் கல்விச் சுற்றுலாக்களை ஏற்பாடு செய்வது.

ஒவ்வொரு சுற்றுலாவின் போதும் திலகரின் சிறந்த தொண்டர் ஒருவர் கூடவே இருந்து, சிவாஜி மகாராஜ் எப்படி முகலாயப் படையையும் அடில்ஷாவையும் எதிர்த்துப் போராடி வென்றார் என்பதை விவரமாகச் சொல்லிக் கொடுப்பார்.

முக்கியமாக, ஐந்து லட்சத்திற்கும் அதிகமான வீரர்களைக் கொண்ட முகலாயப் படையையும் பிஜப்பூர் அடில்ஷாவையும் சத்ரபதி சிவாஜியும் அவரது வீரர்களும் எப்படி வீழ்த்தினார்கள் என்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தப்பட்டது. இந்தச் சுற்றுலாக்கள் மூலமும் நிகழ்ச்சிகள் மூலமும் இந்தியர்களின் மனதில் இருந்த பிரிட்டிஷ் பயம் குறையத் தொடங்கியது. திலகரின் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளில் மக்கள் பெருமளவில் பங்கேற்றனர்.

ஜூன் 22, 1897, குடிபட்வா (மராட்டிய புதுவருடம்) அன்று, சாபேகர் சகோதரர்கள் பிளேக் நோயின் போது அராஜகம் செய்த Commissioner Rand மற்றும் Lieutenant Ayerst ஆகியோரைச் சுட்டுக் கொன்றனர். அவர்களின் உடல்கள் சாலையில் கிடந்ததை மக்கள் பார்த்தனர். இந்தச் செய்தி இந்தியா முழுக்க அனைத்து மொழிகளிலும் பரவியது. பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் முதல் வைஸ்ராய் வரை அனைவரும் மிரண்டு போனார்கள். லண்டனில் இருந்த பிரிட்டிஷ் அரசாங்கமும் பெரிய அதிர்ச்சிக்கு உள்ளானது.

இந்தக் கொலைகளுக்குப் பின்னால் லோகமான்ய திலகர் இருப்பதாகப் பிரிட்டிஷ் அரசு நம்பியது. ஆனால் ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை. ஏனென்றால் சாபேகர் சகோதரர்கள் திலகரைச் சந்திக்கும்போது விவசாயிகள் அல்லது சாதாரண தொழிலாளர்கள் போலவே வேடமணிந்து வருவார்கள். திலகரைச் சுற்றி எப்போதும் எல்லா தரப்பு மக்களும் இருந்து கொண்டே இருப்பார்கள். இதனால் திலகரை பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் ஏழைகளின் தலைவன் என்று கிண்டல் செய்தார்கள். ஆனால் திலகர் அதைத் தனக்குப் பெருமையாகவே கருதினார்.

மக்கள் கூட்டத்திலிருந்து திலகரின் பணி வேகம் எடுத்தது. சாபேகர் சகோதரர்கள் மறைந்திருந்த இடத்தில் திலகர் எழுதிய பகவத் கீதை கட்டுரை ஒன்று பிரிட்டிஷாரிடம் சிக்கியது. அதில் அநியாயம் செய்பவர்களைக் கொல்வது பாவம் அல்ல என்று திலகர் எழுதியிருந்தார். ஆதாரங்கள் அனைத்தும் சரியாக இருந்தாலும், புரட்சியாளர்கள் மௌனமாக இருந்ததாலும், மற்ற ஆதாரங்கள் அழிக்கப்பட்டதாலும் திலகரைத் தூக்கிலிட பிரிட்டிஷ் அரசால் முடியவில்லை.