பால கங்காதர திலகர் சிறுவயதிலிருந்தே மிகுந்த சுதந்திர சிந்தனை கொண்டவராகவும், போராட்ட குணம் மிக்கவராகவும், அநீதிக்கு எதிராக உறுதியாக நிற்பவராகவும் இருந்தார்.
அவருக்கு 16 வயதாக இருந்தபோது, அவரது தந்தை கங்காதர திலகர் ஒரு சிறிய உடல்நலக்குறைவால் 1872 ஆம் ஆண்டு காலமானார். அப்போது பால கங்காதர திலகருக்கு 16 வயதுதான் ஆகியிருந்தது, அவருக்கு திருமணமும் முடிந்திருந்தது. அவரது மனைவியின் பிறந்த வீட்டுப் பெயர் தாபிபாய், புகுந்த வீட்டுப் பெயர் சத்யபாமாபாய்.
லோகமான்யருக்குத் திருமணம் முடிந்த ஆறே மாதங்களுக்குள் கங்காதரராவ் திலகர் இறந்துவிட்டதால், அவரது உறவினர்களும் ஊர்க்காரர்களும் சத்யபாமாபாயைக் குற்றம் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். அவள் கால் ராசி சரியில்லாததால்தான், அவள் வீட்டுக்குள் வந்த ஒரு வருடத்திற்குள்ளேயே மாமனார் இறந்துவிட்டார் என்று பேசினார்கள். அந்தக் காலத்தில் இதுபோன்ற தவறான நம்பிக்கைகள் இந்தியா முழுவதும் பரவியிருந்தன. இதுபோன்ற சூழலில் சிக்கிக்கொள்ளும் பெண்களை அதிர்ஷ்டம் இல்லாதவள், கெட்ட சகுனம், மூதேவி என்றெல்லாம் சொல்லி இழிவுபடுத்துவது வழக்கமாக இருந்தது.
லோகமான்யர் தனது தந்தையின் 13-வது நாள் காரியத்தைச் செய்யும்போது இந்த விஷயத்தை கவனித்தார். அன்று சத்யபாமாபாய் உணவு பரிமாற வந்தபோது, யாருமே எதையும் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், அதே பொருளை வேறொரு பெண் கொண்டு வந்து பரிமாறும்போது மட்டும் வாங்கிக்கொண்டார்கள்.
லோகமான்யரும் அந்தப் பந்தியில் சாப்பிட அமர்ந்திருந்தார். இறந்தவரின் நெருங்கிய உறவினர், குறிப்பாக குடும்பத்தினர், 13-வது நாள் பந்தியில் இருப்பது அவசியம். அந்த நபர் முதல் வாய் உணவை உண்ட பிறகே மற்றவர்கள் சாப்பிடத் தொடங்குவார்கள். திலகரின் கூர்மையான கண்கள் சத்யபாமாபாய் படும் தவிப்பைப் பார்த்தன. ஆனால், அப்போது திலகரின் வயது மிகவும் குறைவு, அதே சமயம் இதுபோன்ற மூடநம்பிக்கை கொண்டவர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகம். யாரையும் புண்படுத்தாமல் திலகர் இந்தச் சூழலுக்கு ஒரு தீர்வை உருவாக்கினார்.
ஒரு மூலையில் சோகமாக நின்று கொண்டிருந்த 14 வயது சத்யபாமாபாயை திலகர் தனது கண்களாலேயே சமாதானப்படுத்தி, வடை பரிமாற வருமாறு சைகை செய்தார். அவர் வடை தட்டை எடுத்துக் கொண்டு பரிமாற வந்தபோது, திலகர் மிக அமைதியாகத் தனது இலையில் ஐந்து ஆறு வடைகளைச் சத்யபாமாபாயின் கையாலேயே பரிமாறச் சொல்லி வாங்கிக்கொண்டார்.
முதலில் அவர் பயந்து கைகள் நடுங்கின. ஆனால் திலகர் கம்பீரமான குரலில் அந்தப் பந்தியே கேட்கும் படி சொன்னார், நான் இதுபோன்ற அர்த்தமில்லாத
மூடநம்பிக்கைகளுக்குக் காலணா அளவு கூட மதிப்பு கொடுப்பதில்லை. என் தந்தை நமது திருமணம் முடிவாவதற்கு முன்பிருந்தே உடல்நிலை சரியில்லாமல் தான் இருந்தார். உன்னுடைய வருகையால் இங்கே எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்கவில்லை.
திலகர் இந்த வார்த்தைகளைத் தெளிவாகச் சொன்ன பிறகு, அங்கிருந்த மற்ற சில முற்போக்குச் சிந்தனை கொண்டவர்களும் சத்யபாமாபாயிடமே வடையைக் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டார்கள். அவரது கம்பீரமான குரலும், தெளிவான சிந்தனையும் மற்றவர்கள் எதையும் எதிர்க்க முடியாத அளவுக்குத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
அன்று இரவு தனது நண்பர்களுடன் இதைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, நண்பர்கள் திலகரிடம் சொன்னார்கள் - பால! உன்னுடைய உறுதியான முகம், அந்த கறாரான குரல், தெளிவான சிந்தனைக்கு முன்னால் தீவிரமான பழமைவாதிகள் கூட வாயடைத்துப் போய்விட்டார்கள். நீ எதிர்காலத்தில் ஒரு பெரிய தலைவனாக வருவாய். திலகர் அதற்குச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், இந்தச் சின்ன விஷயத்திற்கே என்னை இந்தியாவின் தலைவன் ஆக்கிவிட்டீர்களே. நான் இந்தக் கிராமத்தில் மெட்ரிக் பாஸ் செய்த ஒரு சாதாரணப் பையன் தான்.
அப்போது திலகரின் தோளில் கை போட்டுப் பாராட்டியபடி, அவர் பின்னால் வந்த அவரது ஆசிரியர் சிந்தாமணி பர்வே சொன்னார், பால! உன் நண்பர்கள் சொல்வது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. இந்தச் சம்பவம் நடந்தபோது நானும் அங்கேயே இருந்தேன். நான் கடந்த 25 ஆண்டுகளாக ரத்னகிரி மாவட்டத்தின் முக்கியமான பள்ளியில் ஆசிரியராக இருக்கிறேன், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகத்தான் இந்தக் கிராமத்திற்கு விரும்பி வந்தேன்.
உன்னைப் போலத் தைரியமான குணமும், தெளிவான சிந்தனையும் கொண்ட ஒரு மாணவனையோ, ஆசிரியரையோ அல்லது பெரியவர்களையோ நான் பார்த்ததே இல்லை. மக்கள் வீட்டுச் சண்டைகளை நிறையப் போடுவார்கள். ஆனால் ஒரு கொள்கைக்காக உறுதியாக நின்று, அனைவரையும் எதிர்க்கும் துணிச்சல் உன்னைத் தவிர யாரிடமும் நான் பார்த்ததில்லை.
பால! நீ நிச்சயம் இந்தியாவின் ஒரு மகத்தான சக்தியாக உருவெடுப்பாய். நான் மனதாரச் சொல்கிறேன், நீ ரத்னகிரியை விட்டுப் புனே அல்லது மும்பைக்குச் சென்று உயர் கல்வி கற்க வேண்டும்.
இந்த பிரிட்டிஷ் காலேஜ்களில் படிக்கும்போது உலக நடப்புகள் தெரியவரும், அதனால் உனது அனுபவ அறிவு விரிவடையும்.
மேலும் இந்த இங்கிலீஷ் காலேஜ்களில் பெரிய Libraries இருக்கின்றன. அங்கிருக்கும் புத்தகங்கள் உலகளாவிய அறிவைத் தரும் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். நீ அந்த நூல்களைப் படித்து உனது இந்தத் திறமையை மேலும் மெருகேற்றிக் கொள்ளலாம்.
பிரிட்டிஷ்காரர்கள் ஜான்சி ராணி லட்சுமிபாய், ராவ்சாகேப் பேஷ்வா மற்றும் தாத்யா தோபே ஆகியோரை என்ன செய்தார்கள்? உனக்கு அந்த வரலாறு தெரியுமல்லவா? கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக நான் உங்களுக்கு இதையெல்லாம் கற்பித்திருக்கிறேன்.
பிரிட்டிஷ்காரர்கள் இந்தியாவைச் சுரண்டுகிறார்கள், நமது கலாச்சாரத்தையும் சிதைக்கிறார்கள். உன்னைப் போன்ற ஒரு தலைவன் இந்திய மக்களுக்கு இப்போதே தேவை. நமது ராஜாக்கள் சிறிய அதிகாரங்களை வைத்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள், தங்களைப் பிரிட்டிஷ்காரர்களாகவே நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.
ஆனால் ஒன்று நினைவில் வைத்துக்கொள், தாத்யா தோபே எப்படித் தூக்கிலிடப்பட்டார், மங்கள் பாண்டேயின் கதி என்னவானது, வீர மங்கை ராணி லட்சுமிபாய் எப்படி வஞ்சகமாகக் கொல்லப்பட்டார் என்பது உனக்குத் தெரியும். அதன் பிறகு வந்த பிரிட்டிஷ் அரசு வன்மத்துடன் இந்தியாவின் பல்வேறு மாவட்டங்களில் பல சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களைத் தூக்கிலிட்டது. அதனால் நீ உனது பாதையை மிகவும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடு, ஏனென்றால் பிரிட்டிஷ் அதிகாரம் மிகவும் வலிமையாக இருக்கிறது.
ஆசிரியர் பர்வே மற்றும் நண்பர்கள் சென்ற பிறகு, பால கங்காதர திலகர் தனியாக முன்றிலில் அமர்ந்து யோசித்தார். ஆசிரியரின் வார்த்தைகள் அவருக்கு முழுமையாகப் புரிந்தன. தனது எதிர்கால வாழ்க்கைப் பற்றி அவரது மனதில் பல திட்டங்கள் தெளிவாகத் தோன்ற ஆரம்பித்தன. உண்மையில் திலகரின் மனதிலும் கடந்த ஓரிரு ஆண்டுகளாக இதுபோன்ற எண்ணங்கள் வந்து கொண்டுதான் இருந்தன.
அன்று இரவு முழுவதும் திலகர் தூங்கவில்லை. அவர் புனே செல்வதென்று முடிவெடுத்தார். 1873 ஆம் ஆண்டு புனே டெக்கான் காலேஜில் மாணவராகச் சேர்ந்தார். அங்கேயே பி.ஏ. மேத்தமேட்டிக்ஸ் (First Class) பட்டம் பெற்றார்.
திலகர் பட்டத்திற்காகக் கணிதத்தைப் படித்தாலும், டெக்கான் காலேஜின் செழுமையான Library-யில் அமர்ந்து Politics, Philosophy ஆகியவற்றோடு சமஸ்கிருத நூல்களையும் ஆழ்ந்து படித்தார்.
அவர் 1877-லேயே எம்.ஏ-வில் சேர்ந்து படிக்கத் தொடங்கினார். படிப்பின் முடிவில் அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தார் - மதம், ஆன்மீகம் மற்றும் நடைமுறை வாழ்க்கை ஆகியவற்றை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிக்கவே முடியாது. தனக்காக வாழ்வதை விடத் தனது தேசத்தைத் தனது குடும்பமாகக் கருதுவது அவசியம், இப்போதைய தேவை அதுதான். தேசச் சேவைக்கு அடுத்த படி மனிதாபிமானம், அதாவது ஏழை எளியவர்களுக்குச் சேவை செய்வது. எல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்த நிலை என்னவென்றால் - தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, குடும்ப வாழ்க்கை, தேசச் சேவை, மனித நேயம் இவை அனைத்தையும் செய்துகொண்டே இறைவனுடன் இணைந்திருப்பது.
பிரிட்டிஷ் பேராசிரியர்கள் மற்றும் அதிகாரிகளின் நடத்தையைப் பார்த்த பிறகு, அரசியலில் ஈடுபடுவது என்று திலகர் உறுதியாக முடிவெடுத்தார். அதனால் தனது எம்.ஏ. படிப்பைப் பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு, மும்பையிலுள்ள கவர்ன்மென்ட் லா காலேஜ்-இல் சேர்ந்தார்.
(கதை தொடரும்)
मराठी >> हिंदी >> English >> ગુજરાતી>> ಕನ್ನಡ>> తెలుగు>> বাংলা>> മലയാളം>>
Comments
Post a Comment