ராணி லட்சுமிபாயின், இடுப்பில் வாள் ஏந்தி இரும்பு நெஞ்சுடன் போரிடத் தயாராக இருந்த துர்கா தளமும் மகாதேவ சிவ தளமும் ஆங்கிலேயர்களின் தாக்குதலுக்குப் பலமான பதிலடி கொடுக்கத் தொடங்கின. போரில் ஜான்சி கோட்டையிலிருந்து ராணி எப்படிப் போராடினாரோ, அதேபோல் திட்டமிட்டபடி ஜான்சி நகரத்தின் பல இடங்களிலும் ஜான்சி ராஜ்யத்தின் பல பகுதிகளிலும் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த லட்சுமிபாயின் நூற்றுக்கணக்கான வீரர்கள், மேஜர் எர்ஸ்கினின் படைகளை பல முனைகளிலிருந்தும் தாக்கத் தொடங்கினர்.
ஆங்கிலேய படையில் ஆயிரத்து ஐந்நூறு வீரர்கள் முதல் நான்கு நாட்களிலேயே கொல்லப்பட்டனர், ஆனால் ஜான்சி ராணியின் படையில் வெறும் இரண்டு அல்லது நான்கு வீரர்களை மட்டுமே நம்மால் கொல்ல முடிந்தது' என்ற தெளிவான செய்தியை மேஜர் ஜெனரல் ஹியூ ரோஸின் ஒற்றர்கள், எர்ஸ்கினுக்குத் தெரியாமல் ஹியூ ரோஸுக்கும் லார்ட் டல்ஹவுசிக்கும் அனுப்பினர். அதைத் தொடர்ந்து பல இடங்களிலிருந்து ஆங்கிலேய வீரர்கள் ஜான்சிக்கு வெளியே குவியத் தொடங்கினர்.
ராணி லட்சுமிபாய் தனது நெருங்கிய சகாக்களுடன் கலந்துரையாடிவிட்டு அரண்மனையின் கருவறைக்குச் சென்றார். நான்கு பக்கங்களிலிருந்தும் தாக்குதல்கள் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தன. முதல் நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு ஒவ்வொரு நாளும் ஜான்சி படைகளுக்கும் ஜான்சி ராஜ்யத்திற்கும் ஈடுகட்ட முடியாத இழப்புகள் ஏற்பட்டன.
கோட்டைக்கு வெளியே இருந்து கொரில்லா முறையில் தாக்குதல் நடத்தி ஆங்கிலேயப் படைகளை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருந்த லட்சுமிபாயின் படையில் சுமார் 50% வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். கோட்டைக்கு வெளியே இருந்து போரிடும் வீரர்களை நிறுத்தச் சொல்வதா அல்லது போரிட விடுவதா, அவர்களுக்கு எப்படிச் செய்தி அனுப்புவது என்ற யோசனையிலேயே ராணி கருவறைக்குச் சென்றார். ஏனென்றால் ஜான்சி கோட்டையிலிருந்து வெளியே செல்லும் ஏழு சுரங்கப் பாதைகளையும் ஆங்கிலேயர்கள் அழித்திருந்தனர்.
ராணி லட்சுமிபாய் கருவறைக்குள் நுழைந்து தெய்வத்தைத் தரிசித்தார், தனது கையாலேயே விளக்கேற்றினார், 'இது ஒருவேளை நமக்குள் நடக்கும் கடைசிச் சந்திப்பாக இருக்கலாம்' என்று தெய்வத்திடம் கூறிவிட்டு, ஒருமுறை கூடத் திரும்பிப் பார்க்காமல் உறுதியுடன் கருவறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். கருவறையில் தெய்வங்கள் மட்டுமல்லாது, ஒரு சுவரில் அவரது கணவர், மகன் மற்றும் மறைந்த தாயாரின் தத்ரூபமான ஓவியங்கள் இருந்தன. அவர் ஒரு துளிக் கண்ணீர் கூட விட விரும்பவில்லை. அந்தப் பதிவிரதையான பாரதப் பெண் கருவறையைத் தாண்டி வரும்போது தனது கணவரை நினைத்து, 'விரைவில் உங்களைச் சந்திப்பேன். உங்கள் இருவரையும் சந்திப்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. ஆனால் ஜான்சி உங்கள் தாய். அவளைக் காக்க இறைவனிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்' என்று மட்டும் சொன்னார்.
ராணி லட்சுமிபாய் கருவறையிலிருந்து வெளியே வந்து கோட்டையின் இரண்டாவது மாடிக்குச் சென்றார். அங்கே புரான்சிங் கோரியும் திவான் ரகுநாத் சிங்கும் சில முக்கியச் செய்திகளுடன் அவருக்காகக் காத்திருந்தனர்.
ராணி லட்சுமிபாய் அந்தப் பெரிய வராந்தாவில் தனியாக நடந்து சென்றார். அந்தக் கோட்டை முழுவதிலும் ஒரு வேலைக்காரர் கூட இல்லை. சமையல்காரர்கள், தண்ணீர் சுமப்பவர்கள் என அனைவரும் போரில் உதவி செய்வதில் ஈடுபட்டிருந்தனர். சில நேரங்களில் போரிடும் வீரர்களுக்கு உண்ணக்கூட நேரமிருக்காது, அப்போது இந்தச் சமையல்காரர்களும் தண்ணீர் சுமப்பவர்களும் வீரர்களுக்குத் தங்கள் கைகளாலேயே ஊட்டிவிட்டனர். எந்த ஒரு வீரரும் இரண்டு மூன்று மணி நேரத்திற்கு மேல் தூங்கவில்லை.
ராணி லட்சுமிபாய் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் நடந்து கொண்டிருந்தார். எப்போதும் அவருடன் இருக்கும் மெய்க்காப்பாளர் முந்தர்பேகம் முழு கவனத்தையும் ராணி மீது வைத்திருந்தாள். அவளும் ராணிக்கு பின்னாலேயே நடந்து வந்தாள்.
பாதி வழியில் ராணுவ உடை அணிந்த ஒருவர் திடீரென ராணி லட்சுமிபாயின் முன்னால் வந்து நின்றார். அந்த நள்ளிரவு இருளிலும் அவர் அணிந்திருந்தது ஆங்கிலேய வீரரின் உடை என்பதை முந்தர்பேகம் அடையாளம் கண்டு கொண்டாள். அடுத்த நொடியே அந்தப் பெண் புலி அந்த வீரர் மீது பாய்ந்தாள். அவர் கீழே விழப் போகும் தருணத்தில், அவரது தலைக்கவசம் (Sepoy hat) கீழே விழுந்தது. அதைப் பார்த்த முந்தர்பேகம் அதிர்ச்சியுடன், "அடே! ஜல்காரி நீயா!" என்றாள்.
"ஆம், நான்தான் ஜல்காரிபாய்." மூவரும் உடனடியாகப் பக்கத்திலிருந்த அறைக்குச் சென்றனர். ராணி லட்சுமிபாய் ஜல்காரியின் கையைப் பிடித்து அன்புடன் அருகில் அமர வைத்தார், "சகோதரி ஜல்காரி! இந்த உடை அணிந்து நீ எதைச் சாதிக்கப் போகிறாய்? உன் உடலில் எத்தனை இடங்களில் காயங்கள்! நமக்காக ஒரு சுரங்கப் பாதை கூட மிஞ்சவில்லை. பிறகு நீ எப்படி எங்கே போய் வந்தாய்?"
ஜல்காரிபாய் அமைதியாக லட்சுமிபாயை வணங்கிவிட்டுச் சொன்னாள், "ஜான்சி கோட்டையின் வடக்குப் பகுதி செங்குத்தான பாறையாக இருப்பதால் அங்கிருந்து இறங்குவது கடினம் என்று கருதி அங்கு சுரங்கப் பாதைகள் ஏதும் அமைக்கப்படவில்லை.
ஆனால் நான் நேற்று ஒரு பூனையை அந்தப் பாறையிலிருந்து கீழே விட்டேன், அது எப்படி இறங்குகிறது என்று பார்த்தேன். அதே வழியில் இன்று இரவு என்னால் கோட்டையின் கீழே செல்ல முடிந்தது. அங்கே ஆங்கிலேயப் படைகளின் நடமாட்டம் கூட இல்லை, ஏனெனில் அங்கே கரடுமுரடான பாறைகள் நிறைந்துள்ளன. அந்த வழியாக உங்களால் நிச்சயம் தப்ப முடியும்.
எனது வேண்டுகோள் என்னவென்றால், நீங்கள் ஒரு சில நம்பிக்கைக்குரிய வீரர்களுடன் இந்த ரகசியப் பாதை வழியாகக் கோட்டையை விட்டு இறங்கி கல்பி நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். நமது கோட்டையை இன்னும் மூன்று நாட்களுக்கு மேல் பாதுகாக்க முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. நீங்கள் உயிரோடு இருந்தால் மட்டுமே இந்தப் போர் தொடர முடியும். இல்லையென்றால் தாத்யா தோப்பேயையும் இப்படித் தனிமைப்படுத்தி கொன்றுவிடுவார்கள். பாருங்கள், தாத்யா தோப்பேயிடமிருந்து வரும் உதவிகளை ஆங்கிலேயர்கள் கான்பூர் எல்லையிலேயே தடுத்துவிட்டனர். ஆனால் நீங்கள் வெளியில் இருந்து தாக்கினால், தாத்யா தோப்பே கான்பூர் நகரத்திற்குள் இருந்து போரிட முடியும். நீங்கள் கிளம்புவதுதான் சரி."
ராணி லட்சுமிபாய் உறுதியாகச் சொன்னார், "நான் ஓடிப் போவது சாத்தியமில்லை!" எதிரே வேகமாக வந்த திவான் ரகுநாத் சிங் அதே உறுதியுடன் சொன்னார், "நான் உங்கள் தந்தையின் வயதுடையவன். இது 'ஓடிப் போவது' அல்ல, இது ஒரு 'போர்த்தந்திரம்'. வெற்றி பெற இது ஒன்றே வழி."
ராணி லட்சுமிபாய் கேட்டார், "ஏன்?" திவான் ரகுநாத் சிங்கும் நாயக் புரான்சிங் கோரியும் இணைந்து பதில் சொன்னார்கள், "நமது படைத்தளபதி துல்ஹேராவ் தனது படையுடன் ஆங்கிலேயர்களிடம் இணைந்துவிட்டான். அவனுக்குக் கோட்டையைப் பற்றிய அக்குவேர் ஆணிவேர் அத்தனையும் தெரியும். அந்தத் துரோகி அனைத்துத் தகவல்களையும் ஆங்கிலேயர்களிடம் கொடுத்துவிடுவான். அவனுக்கு மேஜர் ஜெனரல் ஹியூ ரோஸ் பெரிய நிலங்களைத் தருவதாக வாக்களித்திருக்கிறான். நீங்கள் கிளம்புவதுதான் நல்லது. யோசிக்க நேரமில்லை."
ராணி லட்சுமிபாய் அன்றிரவே கிளம்புவது என முடிவானது. லாலாபாவ் பக்ஷி, மோதிபாய், குதாபக்ஷ் மற்றும் முந்தர்பேகம் ராணியுடன் கிளம்பினர். ராணி அந்த மிகக் கடினமான பாதை வழியாகக் கோட்டையிலிருந்து இறங்கத் தொடங்கினார்.
அதே சமயம் ஜல்காரிபாய், ராணி லட்சுமிபாய் வேடம் அணிந்து இருநூறு வீரர்களுடன் போரிட்டுக் கொண்டே கோட்டையிலிருந்து இறங்கத் தொடங்கினாள். ஆங்கிலேயப் படைகளின் கவனம் முழுவதும் தன் மீது இருக்க வேண்டும், ராணி லட்சுமிபாய் எந்தத் தடையுமின்றி கல்பி சென்றடைய வேண்டும் என்பதே அவளது நோக்கமாக இருந்தது.
பாதி கோட்டை வரை போரிட்டுக் கொண்டே வந்த ஜல்காரிபாயைப் பார்த்து ஹியூ ரோஸ் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான். வீரர்களிடம் தாக்குதலைக் குறைக்கச் சொன்னான். அவனுக்கு ராணி லட்சுமிபாயை உயிரோடு பிடிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை. ஏப்ரல் 3, 1858 அன்று அந்த வீரம் செறிந்த இரவு இருந்தது. ஜல்காரிபாயின் கண் முன்னாலேயே அவளது கணவர் புரான்சிங் கோரி ஆங்கிலேயர்களின் துப்பாக்கிக் குண்டுகளுக்குப் பலியானார். அவரை வணங்கிவிட்டு, அவரது இரத்தத்தால் தனது நெற்றியில் திலகமிட்டுக்கொண்டு ஜல்காரிபாய் ஆங்கிலேயர்களின் பாசறைக்குச் சென்றாள். அவள் முழு இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் அந்தப் பாசறையைச் சுற்றிப் போரிட்டுக் கொண்டே இருந்தாள். இறுதியில் அவளும் அவளது தோழிகள் ராஜ்குன்வர் மற்றும் கமலகுமாரி மட்டுமே எஞ்சினர்.
ஏப்ரல் 4 இரவு தொடங்கியது. ஆங்கிலேயர்களின் குண்டுகளால் இடது கை முழுவதுமாகப் பாதிக்கப்பட்ட நிலையிலும் ஜல்காரிபாய் குதிரையுடன் பாசறைக்குள் நுழைந்தாள். ராணி லட்சுமிபாய் குவாலியரைச் சென்றடைந்துவிட்டார் என்ற தகவலைக் கமலகுமாரி அவளுக்குத் தெரிவித்திருந்தாள்.
செயலிழந்த இடது கையுடன் ஜல்காரிபாய், ராணி லட்சுமிபாயின் ஆவேசத்துடன் மேஜர் ஜெனரல் ஹியூ ரோஸின் கூடாரத்தைத் தாக்கினாள். அவள் தனது தோழிகளைப் பின்வாங்கிச் செல்லச் சொல்லிவிட்டுத் தான் மட்டும் முன்னேறிச் சென்றாள்.
ஏப்ரல் 4 நள்ளிரவு 12 மணிக்கு ஜல்காரிபாய் தனது குதிரையை ஹியூ ரோஸின் முன்னால் கொண்டு சென்று அவனது தோளில் தாக்கினாள். ஆனால் ஒரு நொடியில் ஆங்கிலேய வீரர்கள் அவள் மீது பாய்ந்தனர். ஜல்காரிபாய் தனது கடைசி வார்த்தைகளைச் சொன்னாள், "நான் வெறும் ஜல்காரிதான். உண்மையான சூரியனான லட்சுமிபாய் கோட்டையில் போருக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்."
ஜல்காரிபாயின் மூடிக்கொண்டிருந்த கண்களுக்கு முன்னால் லட்சுமிபாயின் முகம் மட்டுமே தெரிந்தது. அந்த ஜல்காரிபாய் மரணத்தின் விளிம்பிலும் ஹியூ ரோஸின் வாளை உடைத்துவிட்டுத் தனது கடைசி மூச்சை விட்டாள்.
அவளுடைய இன்றய சமாதியில் எழுதியுள்ள உண்மையான வரிகள்;
Comments
Post a Comment