இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் அறியப்படாத வரலாற்றின் ஒரு பார்வை - பாகம் 10

பிரிட்டிஷ் ஒற்றர் படை உஷாரானது. ராணி லட்சுமிபாயின் ஜான்சி நாட்டிற்கு ஒரே வாரத்தில் 50 பயிற்சி பெற்ற, இந்திய வம்சாவளி ஒற்றர்கள் அனுப்பப்பட்டனர். அவர்களுடன் ஏராளமான செல்வமும் கொடுக்கப்பட்டது.

ஜான்சி சமஸ்தானம் 30-40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஈஸ்ட் இந்தியா கம்பெனியின் பிடியில் சிக்கியிருந்தது. ஜான்சியின் மன்னர்கள் ஒவ்வொரு செயலையும் பிரிட்டிஷாரால் நியமிக்கப்பட்ட சிறப்பு அதிகாரியின் அனுமதியோடுதான் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஜான்சி மன்னர் ‘கங்காதர ராவ்’ அவர்களுக்கு 50 வயதுக்கு மேல் ஆகியிருந்தது, உடல்நிலையும் சரியாக இருக்கவில்லை. இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் தாம்பே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ‘மணிகர்ணிகா’ என்ற பெண்ணுடன் அவருக்குத் திருமணம் நடந்தது. அப்போது அவளுக்கு 8-9 வயதுதான். 14 வயதான பிறகுதான் அவள் ஜான்சிக்கு அழைத்து வரப்பட்டாள். ஓராண்டு அல்லது இரண்டு ஆண்டுகளில் அவளுக்கு அங்கிருந்த நிலைமை புரியத் தொடங்கியது.

திருமணத்திற்குப் பிறகு மணிகர்ணிகாவின் பெயர் ‘லட்சுமிபாய்’ என்று மாற்றப்பட்டது. சிறுவயதிலேயே அவள் நானாசாகேப் பேஷ்வா மற்றும் தாத்யா டோபே போன்ற நண்பர்களுடன் போர்க்கலை விளையாட்டுகளை விளையாடி வந்தாள். அவளது திறமையைக் கண்ட தந்தை, பேஷ்வாவின் அனுமதியுடன் நானாசாகேப்புடன் சேர்ந்து போர்க்கலை பயில ஏற்பாடு செய்தார். 7 முதல் 14 வயது வரை லட்சுமிபாய் போர் முறைகளையும் அரசியலையும் கற்றார். தாத்யா டோபே மற்றும் நானாசாகேப் இருவரும் அவளை விட மூத்தவர்களாக இருந்தாலும், அவர்களும் அப்போது சிறியவர்களே. லட்சுமிபாய் அவர்கள் இருவருக்கும் ராக்கி கட்டி வந்தார்.

ஜான்சியில் பழகிக் கொள்ள அவளுக்கு இரண்டு ஆண்டுகள் பிடித்தன. அதன் பிறகு ராணி லட்சுமிபாய் கோயிலுக்குச் செல்வது, நகரத்தின் முக்கியப் பெண்களைச் சந்திப்பது, மக்களின் குறைகளைக் கேட்பது எனச் சமூகத்தின் பல்வேறு தரப்பினருடன் பழகத் தொடங்கினார். அவர் ராணியாக இருந்ததால், அரசு அதிகாரிகள் முதல் வணிகர்கள் வரை அனைவரும் அவரைச் சந்திக்க வரவேண்டியிருந்தது.

மெல்ல மெல்ல ராணி லட்சுமிபாய்க்கு ஒன்று புரியத் தொடங்கியது. தனது கணவர் பல நோய்களால் அவதிப்பட்டாலும் நாட்டை வழிநடத்தி வருகிறார், ஆனால் அவரது அதிகாரம் மிகவும் குறைவு. ஜான்சி பெயருக்குத்தான் சுதந்திர நாடு, ஆனால் பிரிட்டிஷ் கம்பெனி அரசாங்கம் அவரைச் சுற்றிலும் கட்டிப்போட்டு வைத்திருந்தது.

இதனால் நாட்டில் சுற்றும்போது மக்களின் மனநிலையை அவர் ஆராயத் தொடங்கினார். பிரிட்டிஷாருக்கு அடிபணிந்து நடக்கும் கங்காதர ராவின் படை அதிகாரிகள் பிரிட்டிஷார் பக்கமே நிற்பார்கள் என்றும், அவர்கள் தனது பேச்சையோ மன்னரின் பேச்சையோ கேட்க மாட்டார்கள் என்றும் அவர் உணர்ந்தார். அதேபோல் பிரிட்டிஷாருடன் வணிகம் செய்யும் வியாபாரிகளும் பிரிட்டிஷாருக்கே ஆதரவாக இருப்பார்கள் என்பதை அறிந்தார்.

இந்த உண்மையை உணர்ந்தவுடன், ராணி லட்சுமிபாய் ஜான்சியின் விவசாயிகள், கைவினைஞர்கள் (தச்சர், குயவர், கொல்லர் போன்ற 12 வகை தொழிலாளர்கள்), விவசாயக் கூலிகள் மற்றும் சாதாரண உழைப்பாளர்களிடம் இயல்பாகப் பேசத் தொடங்கினார்.

மக்களுடன் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ள ‘ஜல்காரிபாய்’ என்ற சேடிப்பெண் அவருக்கு மிகவும் உதவினார். அவள் கோலி சமூகத்தைச் சேர்ந்தவள், அவளது திறமையை ராணி சரியாகக் கண்டறிந்தார். ஜல்காரிபாய் ராணியை விட வயதில் மூத்தவர், ஆனால் அவருக்கு எழுதப்படிக்கத் தெரிந்திருந்தது. ராணியுடன் சேர்ந்து பயிற்சி செய்ததால் போர்க்கலையிலும் சிறந்து விளங்கினார். ஜான்சி படையில் இருந்த ஒரு பிரிட்டிஷ் வீரனுக்கு லஞ்சம் கொடுத்து, ஜல்காரிபாய்க்கு பீரங்கிப் பிரிவில் துப்புரவு வேலை வாங்கித் தந்தார் ராணி. அந்தச் சாக்கில் அந்த பிரிட்டிஷ் அதிகாரி ஜல்காரிபாய்க்கு பீரங்கி இயக்குவது மற்றும் வெடிமருந்து கையாளுவது குறித்து ஒன்றரை ஆண்டுகள் பயிற்சி அளித்தார். சில நேரங்களில் ராணி லட்சுமிபாயே மாறுவேடம் பூண்டு ஜல்காரிபாயின் தங்கை போல அங்குச் சென்று பீரங்கி மற்றும் துப்பாக்கி சுடுவதில் தேர்ச்சி பெற்றார்.

இவை அனைத்தும் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது ராணி லட்சுமிபாய் கர்ப்பமானார், அவருக்கு ஓய்வு தேவை என அறிவுறுத்தப்பட்டது. இந்தக் காலத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, ராணி மக்களைத் தங்கள் வீட்டுப் பெண்களுடன் வந்து சந்திக்கச் சொன்னார். இதன் மூலம் மக்களின் உணர்வுகளை அவரால் நன்கு புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

ஒருநாள் தனிமையில் ராணி ஜல்காரிபாயிடம் சொன்னார், "நமது நாட்டில் ஒரு குடிமகன் கூட மகிழ்ச்சியாக இல்லை. பிரிட்டிஷாரின் தலையீட்டால் விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் நசுக்கப்படுகிறார்கள். நாம் ஏதாவது செய்ய வேண்டும். நாம் இருவரும் சேர்ந்து தைரியமான பெண்களின் அமைப்பு ஒன்றை உருவாக்குவோம். பெண்கள் இப்படிச் செய்வார்கள் என்று பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளுக்குச் சந்தேகமே வராது." உடனடியாக ஜல்காரிபாய் களத்தில் இறங்கினார், ‘துர்கா தளம்’ உருவானது. ‘மோதிபாய்’ என்ற பெண் போர்க்கலை மற்றும் ஒற்றர் கலையில் வல்லவரானார். ‘முந்தர்பேகம்’ என்ற பெண் மல்யுத்தம் கற்று ராணியின் மெய்க்காப்பாளரானார்.

அவர்களுடன் திவான் ரகுநாத் சிங், லாலாபாவு பக்ஷி போன்ற அதிகாரிகளும் ராணிக்கு உதவினர். ‘குதாபக்ஷ் பஷரத் அலி’ என்ற அதிகாரி தனது மனைவியுடன் இந்தப் பணியில் இணைந்தார். கமல் குமாரி சவுகான், ராஜ்குன்வர் யாதவ் போன்ற நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களும் ராணியை அடிக்கடி சந்தித்து வந்தனர்.

சரியான நேரத்தில் லட்சுமிபாய்க்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். ஆனால் அவன் நீண்ட காலம் உயிர்வாழவில்லை. அந்தத் துயரத்திலிருந்து மீள மோதிபாய், ஜல்காரிபாய் மற்றும் முந்தர்பேகம் ராணிக்கு மிகவும் துணையாக இருந்தனர்.

ஒருநாள் ராணி தனியாக அழுதுகொண்டிருந்தபோது, தூரத்தில் பிரிட்டிஷ் அதிகாரி ஒருவர் ஜான்சி மக்களைக் கொடூரமாகத் தாக்குவதைக் கண்டார். அதுபற்றி அறிய மோதிபாயை அனுப்பினார். மோதிபாய் மறைந்திருந்து தகவல்களைத் தந்தார். இந்தத் தகவல் பரிமாற்றத்திற்கு முந்தர்பேகம் மற்றும் ராஜ்குன்வர் நியமிக்கப்பட்டனர்.

அப்போது சோகத்தில் இருந்த ராணி மிகவும் சாதாரண உடையில் இருந்தார். உடலில் ஒரு நகை கூட இல்லை. ராஜ்குன்வர் அவசரமாக வந்தபோது, அங்கே அமர்ந்திருப்பது ஜல்காரிபாய் என்று நினைத்து, "சகோதரி ஜல்காரி, ராணி நம்மை மரியாதையாக நடத்துகிறார் என்பதற்காக நீ ராணியின் இருக்கையில் அமரலாமா?" என்று கேட்டுவிட்டார். பின்னால் வந்த முந்தர்பேகத்திற்கும் அப்படியே தோன்றியது.

அப்போதுதான் அவர்கள் மூவருக்கும் ஒன்று புரிந்தது. சாதாரண உடையில் இருக்கும் லட்சுமிபாய்க்கும் ஜல்காரிபாய்க்கும் இடையே அவ்வளவு ஒற்றுமை இருந்தது.

அந்த பிரிட்டிஷ் அதிகாரி வரி வசூலுக்காக அந்த மக்களை அராஜகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தத் தாக்குதலில் ஒரு சிறு குழந்தை இறந்துவிட்டது.

இந்தச் செய்தியைக் கேட்டவுடன் ராணி தனது சொந்தத் துயரத்தை மறந்து மீண்டும் துர்கா தளத்தின் பணிகளைத் தொடங்கினார். ஜல்காரிபாயின் கணவர் ‘புரன் சிங் கோரி’ ஜான்சி படையில் ஒரு சிறிய அதிகாரியாக இருந்தார். அவர் பெண்களுக்குப் போர்க்கலை கற்றுக் கொடுக்கத் தொடங்கினார். மன்னரிடம் சொல்லி புரன் சிங்கை பீரங்கிப் பிரிவின் ‘நாயக்’ ஆக நியமிக்கச் செய்தார் ராணி.

மெல்ல மெல்ல துர்கா தளத்தில் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது. ரகுநாத் சிங் வழிகாட்டலில் விவசாயிகளும் தொழிலாளர்களும் தயாராகினர். கி.பி. 1856 விஜயதசமிக்குள் ராணி லட்சுமிபாயிடம் துர்கா தளத்தின் இரண்டாயிரம் பெண் வீரர்களும், அதனுடன் ரகுநாத்சிங் திவானுடன் வேலை செய்யும் ‘மகாதேவசிவ’ குழுவின் வீரர்களும் தயாராக இருந்தனர்.

தொடரும்