ஹிந்தியில் ஒரு பழமொழி உண்டு, "பகவான் தேதா ஹை தோ சப்பர் பாட கே தேதா ஹை" (கடவுள் கொடுத்தால் கூரையைப் பிளந்து கொண்டு கொடுப்பார்). இந்த பக்தர் இந்த விஷயத்தை எத்தனை முறை அனுபவித்திருப்பார் என்று சொல்லவே தேவையில்லை. இந்த பக்தர் தன் அனுபவத்தில் சொன்னது முற்றிலும் உண்மை தான்.
------------------
2012-ல் இருந்து நாங்கள் அனிருத்த பாப்புவின் வழிபாட்டிற்கு வந்தோம். எங்க ஊர் பாப்பு பக்தரான சைலஜாவீரா மூலமாகத் தான் நாங்கள் வர்தா அனிருத்த வழிபாட்டு மையத்திற்கு வரத் தொடங்கினோம். இந்த மூன்று வருஷத்தில் எனக்கும் என் மனைவி சௌ. சுவர்ணவீராவிற்கும் பாப்பு பல சிறிய, பெரிய அனுபவங்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். அதில் ஒன்று தான் இந்த அனுபவம்...
பாப்புவின் சேவைக்கு வந்த பிறகு எங்களுக்கு கார், மும்பையில் உள்ள குருக்ஷேத்ரம் மற்றும் டாக்டர் சுசித் தாதாவின் கிளினிக்கிற்கும் அடிக்கடி போக வேண்டியிருக்கும். சில நேரம் நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் போவோம், சில நேரம் வழிபாட்டு மையத்தில் உள்ள பாப்பு பக்தர்கள் கூட வருவாங்க. அப்படித் தான் ஒருமுறை நாங்க ரெண்டு பேரும், வழிபாட்டு மையத்தைச் சேர்ந்த பாப்பு பக்தர் நிலிமாவீராவும் அவங்களோட மகளும்—ஆக நாலு பேரும் குருக்ஷேத்ரத்திற்கு வருவதாக இருந்தது. போற நாள் முடிவானது. சாயங்காலம் விதர்பா எக்ஸ்பிரஸில் போவதாக இருந்தது. ஆனால் எங்கள் யாருடைய டிக்கெட்டும் கன்ஃபர்ம் ஆகவில்லை. ஒரே வாரத்தில் டிக்கெட் கன்ஃபர்ம் ஆகிடும் என்ற நம்பிக்கையும் இல்லை. குறைந்தபட்சம் ஒரு டிக்கெட்டாவது கன்ஃபர்ம் ஆக வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது. எங்களுக்கு இது நடப்பதே சாத்தியமில்லை என்று தான் தோன்றியது. ஆனால் அன்றைக்கு நாங்கள் குருக்ஷேத்ரத்திற்கு வர வேண்டும் என்பது அந்த சத்குரு தத்துவத்தின் விருப்பமாக இருந்திருக்க வேண்டும். 'கடவுள் நினைத்தால் யாரால் தடுக்க முடியும்!' என்ற உண்மை எங்களுக்குப் புரிந்தது.
போக வேண்டிய நாளும் வந்தது. காலைல ஆசையோடு மொபைலில் டிக்கெட் கன்ஃபர்ம் ஆயிடுச்சா என்று பார்த்தால், 50 வெயிட்டிங் லிஸ்ட் என்று காட்டியது. என் வைஃப் 'டிக்கெட் கன்ஃபர்ம் ஆனால் மட்டும் ரிசர்வேஷன் வைங்க' என்று சொல்லியிருந்தார். திரும்பத் திரும்ப நெட்டில் செக் பண்ணினாலும் வெயிட்டிங் நம்பர் 40-45க்கு கீழே வரவே இல்லை. மத்தியானம் நாலு மணிக்கு வீட்டிலிருந்து கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. மனசுக்குள் என்ன செய்வதென்று ஒரே குழப்பம். இங்கே நாள் முழுக்க நிலிமாவீராவும் போன் பண்ணிக்கொண்டே இருந்தார். டிக்கெட் கன்ஃபர்ம் ஆகாததால் அவங்களுக்கும் ஒரே பதற்றம். சைலஜாவீராவிடம் போன் பண்ணி டிக்கெட் விஷயத்தைச் சொன்னபோது, அவர் எங்களுக்குத் தைரியம் சொல்லி, "எல்லாத்தையும் பாப்புவிடம் விட்டுடுங்க. அவர் உங்க கூடவே இருக்கார், என்ன செய்யணுமோ அவரே பார்த்துப்பார்" என்றார். அதைக் கேட்டதும் ஒரு நிமிஷம் நிம்மதியாக இருந்தது. ஆனால் கடிகார முள் நகர நகர, எங்கள் நெஞ்சு படபடப்பும் அதிகமாகிக்கொண்டே இருந்தது. 'வர்தா ஸ்டேஷனுக்குப் போய் ரிசர்வேஷனை கேன்சல் பண்ணிட்டு வந்துடுங்க' என்று வைஃப் சொன்னார். எனக்கும் என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. வேறு வழி தெரியாததால் பாப்புவின் நாமத்தை ஜெபித்துக்கொண்டே கடைசியில் ரிசர்வேஷனை கேன்சல் செய்யக் கிளம்பினேன்.
...அப்போது தான் போன் ரிங் அடித்தது. என் வைஃப் போனை எடுத்தார். அந்தப் பக்கத்திலிருந்து நிலிமாவீராவின் குரல் கேட்டது, "உங்க டிக்கெட் எல்லாம் கன்ஃபர்ம் ஆயிடுச்சு!" ...இதைக் கேட்டதும் எங்களுக்கு சந்தோஷத்தில் தலைகாலே புரியவில்லை. பாப்புவே உமக்கு நன்றி! 10 நிமிஷத்திற்கு முன்னாடி வரை 45 வெயிட்டிங் நம்பர் காட்டி, நான் பாப்புவை வேண்டிக்கொண்டே ரிசர்வேஷனை கேன்சல் செய்யக் கிளம்பிய நேரத்தில், திடீரென்று எல்லா டிக்கெட்டும் கன்ஃபர்ம் ஆகியிருந்தது! இது என் சத்குரு ராயாவின் அளவற்ற கருணை தான்!
********************
| English |
|---|
Comments
Post a Comment