பாப்பு, உங்களது அளவிட முடியாத லீலைகள்! - ராமசந்திரசிங் கோமரே, பாண்டுப்

நம்ம வாழ்க்கையில சத்குரு நமக்குக் காட்டுற சின்னச் சின்ன அனுபவங்களை ஒண்ணா சேர்த்தா, ஒவ்வொரு பக்தர்கிட்டயும் அனுபவங்களோட ஒரு பெரிய சுரங்கமே உருவாகிடும்ங்கிறதுல சந்தேகமே இல்லை. அப்படிப்பட்ட பக்தர்களில் ஒருவரான இந்த வயசான பெரியவர், தன் மனசுல இதே மாதிரி அனுபவச் சுரங்கத்தையே வச்சிருக்காரு. அவரோட சின்னச் சின்ன, ஆனா மனசைத் தொடுற அனுபவங்களை இந்த கதையில பகிர்ந்துண்டு இருக்காரு. இந்த பாப்பு எப்பவுமே நம்ம மேல கருணை பொழிஞ்சுண்டே இருக்காரு, அந்த கருணையில நாமும் எப்பவும் நனைஞ்சுண்டே இருக்கோம்ங்கிறதுதான் நிஜம்!

எனக்கு ஆரம்பத்துல பாப்புவை பத்தி எதுவும் தெரியாது. நான் பாண்டுப்ல 45 வருஷமா வாழ்ந்துட்டு வரேன். என்னோட தொழில் பில்டிங் லேபர் கான்ட்ராக்ட் எடுக்கிறது. நான் தினமும் வார்த்தஹர் பேப்பர் படிப்பேன். அந்த பேப்பர்ல பக்தர்களுக்குக் கிடைச்ச பாப்புவோட அனுபவங்களை வாசிப்பேன். அதுல வர்ற பாப்புவோட போட்டோவை கட் பண்ணி என் பாக்கெட்ல வச்சுப்பேன். இப்படியே பாப்புவோட பேரைச் சொல்லிட்டே மெதுவா ஆறு மாசம் ஓடிடுச்சு. ஆனா, என்னோட எந்த வேலையும் நடக்கல. கைவசம் இருந்த வேலையும் முடிஞ்சுபோச்சு. வேலை தேடி பாண்டுப் முழுக்க சுத்திக்கிட்டு இருந்தேன், ஆனா வேலையே கிடைக்கல. என்னோட மூணு தம்பிங்க டோம்பிவிலியில இருக்காங்க. ஒரு நாள் டோம்பிவிலியில இருக்கிற ஒரு கடையில பாப்பு, ஆயி, தாதாவோட போட்டோ கிடைச்சது, அன்னையில இருந்து நான் ‌ஓம் மன:சாமர்த்யதாதா ஸ்ரீஅனிருத்தாய நம:‌ என்கிற மந்திரத்தை ஜெபிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என்கிட்ட சென்ட்ரிங் பிளேட் மற்றும் பில்டிங் தொழிலுக்குத் தேவையான சில சாமான் மீதி இருந்தது. அதை விக்கிறதுக்காக நான் தினமும் பத்லாபூருக்குப் போயிட்டு இருந்தேன். சரியான விலை கிடைக்காததால, காலையில போயிட்டு சாயங்காலம் அப்படியே வெறுங்கையோட திரும்பி வந்துடுவேன். 15,000/- ரூபாய் வரைக்கும் கேட்க ஆளுங்க வந்தாங்க, ஆனா நான் 20,000/- ரூபாய் விலையை எதிர்பார்த்தேன். கடைசியில வெறுத்துப்போய், 15,000/- ரூபாய்க்கே சாமானை வித்துடலாம்னு முடிவு பண்ணி ஒரு இடத்துல பேசி முடிச்சேன். அந்த நேரத்துல 20,000/- ரூபாய் தரேன்னு சொல்லி இன்னொரு வாடிக்கையாளர் வந்தாரு. நான் அந்த இரண்டாவது ஆளுக்கு சாமானை விக்கப் போனப்போ, முதல் ஆளு என்கூட சண்டைக்கு வந்தாரு. நான் அந்த முதல் ஆளுகிட்ட 20,000/- ரூபாய் கேட்டேன், ஆனா அவரு முடியாதுன்னு சொல்லிட்டாரு. நல்லவேளையா, நான் அவருகிட்ட இருந்து அட்வான்ஸ் எதுவும் வாங்கல. இது பாப்புவோட கருணைதான். அதனால நான் ஆசைப்பட்ட மாதிரியே பாப்புவோட அருளால அந்த சாமானை இரண்டாவது ஆளுக்கு வித்து 20,000/- ரூபாய் கிடைச்சது. இது என்னோட முதல் அனுபவம்.

இப்போ என்னோட இரண்டாவது அனுபவம். அடுத்த நாள் நான் காம்காவுக்கு என் மகளோட குழந்தைக்குப் பெயர் சூட்டு விழாவுக்காக (தொட்டில் விழா) போக வேண்டியிருந்தது. நான் மும்பையில இருந்து 8 மணி வண்டியைப் பிடிச்சேன். ஜல்காவ் ஸ்டேஷன்ல வண்டி நின்னப்போ, ஒருத்தன் என் சூட்கேஸை தூக்கிக்கிட்டு கீழே இறங்கி நடக்க ஆரம்பிச்சான். அந்த நேரத்துல ஒரு போலீஸ்காரர் அவனைப் புடிச்சு ஒரு அடி கொடுத்து விரட்டிட்டு, அந்த பேக்கோட என்கிட்ட வந்து இது யாருடைய பேக்னு கேட்டாரு. பேக்கை பார்த்ததும் எனக்கு அப்படியே வேர்த்துக்கொட்டிடுச்சு, ஏன்னா அதுவரைக்கும் என் பேக் திருடு போனதே எனக்குத் தெரியாது. ரயில்வே போலீஸ் எப்படி என்னைச் சரியா அடையாளம் கண்டுபுடிச்சாங்கன்னு எனக்குத் தெரியல. விழா நல்லபடியா முடிஞ்சு நான் ஊர் திரும்பினேன். இது பாப்பு என் மேல வச்சிருக்கக் கண் கண்ட அருள்தான்.

அதுக்கப்புறம் நான் எஸ்.டி.டி., பி.சி.ओ. மற்றும் ஜெராக்ஸ் கடை ஆரம்பிச்சேன். கொஞ்ச நாள்ல என் மகன் லக்ஷ்மிகாந்த் இன்னொரு கடையும் வாங்கினான். அவனோட கடை பேரு ‌ஹரி ஓம் கலெக்‌ஷன்‌. அவன் கடையோட போர்டுல பாப்புவோட போட்டோவை வச்சிருந்தான். எங்களோட பொருளாதார நிலைமை மெதுமெதுவா மாற ஆரம்பிச்சது. என் குடும்பத்துல இருக்கிற எல்லாரும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா பாப்புவோட பக்தர்களா மாறினாங்க. என்னோட இரண்டாவது மகன் ஒருமுறை ஜுய்நகர்ல இருந்து உதி (திருநீறு) கொண்டு வந்திருந்தான். பக்கத்துல எங்கயாவது உதி கிடைக்குமான்னு நான் யோசிச்சுட்டே இருந்தேன். ஒரு நாள் ஒரு பாப்பு பக்தர் எங்க கடையோட பேரைப் பார்த்துட்டு போன் பண்ண வந்தார். நீங்க எப்போல இருந்து பாப்புவை கும்பிடுறீங்கன்னு விசாரிச்சிட்டு, அங்க சனிக்கிழமை நடக்குற வழிபாட்டுக்கு வரச் சொன்னார், அங்க உதியும் கிடைக்கும்னு சொன்னார். சனிக்கிழமை நான் ஆட்டோ பிடிச்சு வழிபாட்டு மையத்துக்குக் கிளம்பினேன். ஆனா எனக்கு அந்த இடம் சரியா தெரியாததால, மையத்துக்கு கொஞ்சம் முன்னாடியே இறங்கிட்டேன். அங்க ஒரு கடைக்காரர்கிட்ட வழி கேட்டுட்டு இருக்கும்போது, ஒரு மோட்டார் சைக்கிள்காரர் அவராகவே வந்து உங்களை நான் மையத்துல கொண்டு போய் விடுறேன்னு சொன்னாரு. நான் அவருகிட்ட, ‌நீங்களும் வழிபாட்டுக்கு வர்றீங்களா‌ என்று கேட்டதுக்கு, அவரு ‌உங்களை அங்க கொண்டு போய் விடுறேன்‌ என்று மட்டும் சொன்னாரு. மையத்துக்குப் போய் சேர்ந்தப்போ, ‌ஜெய் ஜெய் ராம கிருஷ்ணஹரி‌ என்கிற கோஷத்தோட பாப்புவோட பாதுகைகள் வந்துட்டு இருந்தது. நான் தரிசனம் பண்ணிட்டு, பாதுகைக்கு முன்னாடி 5 ரூபாய் தட்சிணையா வச்சேன். அப்போ ஒரு தொண்டர் வந்து என் பணத்தைத் திருப்பித் தந்துட்டு, கவுண்டர்ல பேரை எழுதிட்டுப் பணத்தைக் கொடுங்கன்னு சொன்னாரு. வழிபாடு முடிஞ்சு உதி வாங்கும்போது, எனக்குக் கூடுதல் உதி தேவைப்பட்டதால அங்கிருந்த தொண்டர்கிட்ட பணம் கொடுக்கப் போனேன், ஆனா அவரு உதிக்கு காசு வாங்குறது இல்லைன்னு சொல்லிட்டாரு. இந்த விஷயங்கள் எல்லாம் என் மனசை ரொம்ப தொட்டுடுச்சு. அதுக்கப்புறம் என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு பாப்புவோட பெருமைகளைப் பரப்ப ஆரம்பிச்சேன். பாப்பு பக்தராகணும்னு ஆசைப்படுறவங்களுக்கு நான் உதி, பேனா, போட்டோ, ராம்நாம் புத்தகம் எல்லாம் கொடுப்பேன். ஆனா யாரையும் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். என் மூத்த மகன் முதல்ல ஒழுங்கா வேலைக்கு போகாம இருந்தான். அந்த சமயத்துல என் மருமகள் வீட்டு வேலைகளையும் கவனிச்சுக்கிட்டே 8 ராம்நாம் புத்தகங்களை எழுதினாள். அன்னையில இருந்து என் மூத்த மகன் எஸ்.ஜி.ஹெச் கோல் டிபார்ட்மென்ட்ல ஒழுங்கா வேலைக்குச் சேர்ந்துட்டான், இன்னைக்கு அவன் அங்க சூப்பர்வைசரா இருக்கான்.

என்னோட இன்னொரு மகனுக்கு எச்.டி.எஃப்.சி பேங்க்ல வேலை கிடைச்சது. ஆனா அங்க சம்பளம் சரியில்லாததால, 2009-ல ஒபராயில இன்டர்வியூ கொடுத்துட்டு அவன் துபாய்க்குப் போனான். போன சில நாட்கள்லேயே அவனோட தம்பி சச்சினையும் அங்க வரவழைச்சு, அவனுக்கும் துபாயில அசிஸ்டன்ட் மேனேஜரா வேலை வாங்கித் தந்தான். அதே வருஷமே என் சின்ன மகள் யோகிதாவோட கல்யாணமும் நிச்சயம் ஆச்சு. ஒரே வருஷத்துல இந்த மூணு நல்ல விஷயங்களும் நடந்தது. பாப்பு எங்களோட முழு குடும்பத்து மேலயும் தனி அக்கறை வச்சிருக்காருங்கிறதை எங்களால உணர முடிஞ்சது. ஒரு முறை என் மகளும் இரண்டாவது மருமகளும் ஆட்டோவுல முலுண்டுக்கு போயிட்டு இருந்தாங்க. அப்போ ஆட்டோக்காரன் சோனாபூர் வழியா காட்டுப் பகுதி பக்கமா ஆட்டோவைத் திருப்பினான். என் மகள் மாற்றுத்திறனாளியா இருந்தாலும் ரொம்ப புத்திசாலி. அவ ஆட்டோக்காரன்கிட்ட, ‌ஆட்டோவை எங்கே கொண்டு போறீங்க‌ என்று கேட்டாள். ஆட்டோக்காரன் நல்லா குடித்திருந்தான். என் மகள் கூடவே பாப்புவோட போட்டோவை வச்சிருந்தாள். அவ பாப்புவை மனமுருகி கூப்பிட்டாள். அந்த நேரத்துல எதிர்ல இருந்து மீசை வச்ச ஒருத்தர் நடந்து வர்றது தெரிஞ்சது. உடனே என் மகள் ‌ஆட்டோவை நிறுத்து‌ என்று சத்தமா கத்தினாள். அவனும் ஆட்டோவை நிறுத்தினான். அப்போ எதிர்ல வந்த அவர்கிட்ட என் மகள் எல்லா விஷயத்தையும் சொல்லி, கூட வரும்படி உதவி கேட்டாள். அந்த நபர் ஆட்டோவுல ஏறி, ஆட்டோக்காரனைப் பார்த்து பொண்ணு சொல்ற இடத்துக்கு வண்டியை ஓட்டுன்னு சொன்னாரு. போக வேண்டிய இடத்துக்குப் போய் சேர்ந்ததும், அவரு கீழே இறங்கி ஆட்டோக்காரனை நல்லா வெளுத்து வாங்கிட்டு துரத்தி விட்டாரு.

என் இரண்டாவது மகன் ஒருமுறை அதிகமா குடித்ததால உடம்பு ரொம்ப முடியாம போயிடுச்சு. அவனை கே.இ.எம். ஹாஸ்பிட்டல்ல அட்மிட் பண்ணினோம். ஆனா டாக்டர்கள் அவனைச் சோதிச்சுப் பார்த்துட்டு, இவன் காலை வரைக்கும் கூட தாங்க மாட்டான்னு சொல்லிட்டாங்க. அன்னைக்கு ராத்திரி மகனுக்கு பாப்பு நேர்ல வந்து தரிசனம் கொடுத்தாரு. அடுத்த நாள் காலையில அவன் எழுந்து டீ எல்லாம் குடிச்சுட்டு ரொம்ப சுறுசுறுப்பா நல்லா இருந்தான். அங்கிருந்த டாக்டர்களே இதைப் பார்த்து ஆடிப்போயிட்டாங்க.

என் மகள் ஒருமுறை கலெக்டர் ஆபீஸ் இன்டர்வியூக்காக நாக்பூருக்குப் போயிருந்தாள். அவ இன்டர்வியூல பாஸ் ஆயிட்டாள். ஆனா அவங்க இரண்டு லட்சம் ரூபாய் லஞ்சம் கேட்டாங்க. பணம் கட்டாததால அவளுக்கு அந்த வேலை கிடைக்கல. என் மனைவி பாப்புவிடம் மகளுக்கு வேலை கிடைக்கணும்னு வேண்டிக்கிட்டு, பாண்டுப் வழிபாட்டு மையத்துல 1 கிலோ பேடா தரேன்னு நேர்ந்துகிட்டாள். அதுக்கப்புறம் மகள் மனிஷா கோந்தியாவுக்கு இன்டர்வியூக்காகப் போனப்போ, அங்கிருந்த ஆபீஸ் ஸ்டாஃப் ‌நீங்க எதுக்கு வந்தீங்க? உங்களுக்கு வேலை கிடைக்காது‌ என்று சொன்னாங்க. ஆனா பாப்புவோட அருளால ஒரு ரூபாய் கூட கொடுக்காம அப்பாயிண்ட்மென்ட் லெட்டர் அவ கைக்கு வந்தது. இன்னைக்கு அவளுக்கு 16,000/- ரூபாய் சம்பளம். ரெவென்யூ டிபார்ட்மென்ட்ல வேலை பார்க்கும்போது, ஒரு ரூபாய் கூட லஞ்சம் வாங்காம ஏழை, விதவைப் பெண்களோட பென்ஷனை சீக்கிரமா முடிச்சு தர்றா. பாப்புதான் மனிஷாவுக்கு இந்த நல்ல புத்தியைக் கொடுத்திருக்காரு.

என் தம்பி ஆத்மராமுக்கு ஒரு நாள் திடீர்னு உடம்பு முடியாம போயிடுச்சு. அவனை ஹாஸ்பிட்டல்ல அட்மிட் பண்ணினாங்க. அவனோட மகள் எனக்கு போன் பண்ணி வரச் சொன்னாள். நான் தஹானுவுக்குப் போய் பார்த்தப்போ, அவனால ஒழுங்கா உட்காரவோ எழுந்திரிக்கவோ முடியல. அவனுக்கு தொப்புள் பகுதி ரொம்ப வலிச்சது. தண்ணி குடிச்சா கூட வாந்தி எடுத்தான். ‌நான் பிழைக்க மாட்டேன்‌ என்று புலம்பிக்கிட்டு இருந்தான். நான் அவன் உடம்புல உதியைத் தடவினேன். சுசித்தா யாருக்காவது உடம்பு சரியில்லைன்னா ஹனுமான் சாலிசாவும் கோரகஷ்டோத்தர ஸ்தோத்திரமும் படிக்கச் சொல்வாங்கங்கிறது நினைவுக்கு வந்தது, உடனே நான் அதைப் படிக்க ஆரம்பிச்சேன். தம்பிக்கு கொஞ்சம் வலி குறைஞ்சது. ஆனா டாக்டர்கள் மேல் சிகிச்சைக்காக கேஇஎம்க்கு போகச் சொன்னாங்க. அங்க அடுத்தடுத்து மூணு டாக்டர்கள் சோதிச்சுப் பார்த்தாங்க. அப்புறம் அங்கிருந்த ஒரு பெரிய டாக்டர் வந்தாரு. அந்த டாக்டர் அவனோட தொப்புள் மேல கை வச்சு பலமா அமுக்கினாரு. அவனோட தொப்புள் நரம்பு சுருண்டு மேல ஏறியிருந்தது, அது இப்போ பழைய இடத்துக்கு வந்தது. ஆத்மராம் பாத்ரூம் போகணும்னு சொல்லிட்டுப் போனான், வெளிய வந்ததும் என்னால இப்போ நடக்க முடியுதுன்னு சொல்லிட்டு, ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து டிஸ்சார்ஜ் வாங்கிட்டு நேரா நடந்து வந்தான். எல்லா மக்களும் ஆச்சரியப்பட்டாங்க. ஒரு பைசா கூட செலவில்லாம ஆத்மராம் குணமாகிட்டான். இது பாப்புவோட அற்புதம் தவிர வேறென்ன.

என் மகனுக்கு துபாய்க்குப் போற வாய்ப்பு வந்தப்போ, அவன் தன் மனைவியை 5 மாத கர்ப்பிணியா இருக்கும்போது அவுரங்காபாத்ல இருக்குற அவளோட அம்மா வீட்டுல கொண்டு போய் விட்டான். ஆனா ஏதோ அலர்ஜி (reaction) ஆகி குழந்தை வயிற்றிலேயே இறந்து போயிடுச்சு. குழந்தை தலைகீழா (கால் முன்பகுதியா) இருந்ததால ஆபரேஷன் தான் பண்ணனும், ஆபரேஷன் பண்ணி குழந்தையை வெளிய எடுக்கலைன்னா தாயோட உயிருக்கே ஆபத்துன்னு டாக்டர்கள் சொல்லிட்டாங்க. ‌ஆபரேஷன் இல்லாம குழந்தையை வெளிய எடுக்க முடியாதா?‌ என்று நான் டாக்டர்கிட்ட கேட்டேன். ராத்திரி டாக்டர்கள் ஒரு இன்ஜெக்ஷன் வாங்கி வரச் சொல்லி மருமகளுக்குப் போட்டாங்க. அவ அந்த ராத்திரி முழுக்க ஹனுமான் சாலிசாவும் கோரகஷ்டோத்தர ஸ்தோத்திரமும் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தாள். கொஞ்ச நேரத்துல ஆபரேஷன் இல்லாமலேயே குழந்தை வெளிய வந்தது, மருமகளோட உயிரும் பிழைச்சது. பாப்புவுக்கு ரொம்ப ரொம்ப நன்றி (அம்பக்ஞ). இந்த மாதிரி எனக்கு ஏகப்பட்ட அனுபவங்கள் இருக்கு. எதெல்லாம் நினைவுக்கு வந்ததோ அதையெல்லாம் எழுத முயற்சி பண்ணியிருக்கேன். பாபுவோட லீலைகள் நிஜமாவே அளவிட முடியாதவை.

English