இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் அறியப்படாத வரலாற்றின் ஒரு பார்வை - பாகம் 4

ஏற்கனவே திட்டமிட்டபடி, ஜானகிபாய் மும்பையிலிருந்து குறிப்பாக ஃபகீர்பாபாவை, அதாவது சிவராமராஜனைச் சந்திக்கவே வந்திருந்தாள். கடந்த மூன்று வருடங்களாக சிவராமராஜனுக்கு ஜானகிபாயியை நன்றாகத் தெரியும். இந்த இளம் வயது யுவதியிடம் புத்திசாலித்தனம், துல்லியமான முடிவெடுக்கும் திறன், அச்சமின்மை மற்றும் பொறுமை ஆகியவற்றின் அழகிய சங்கமம் இருப்பதை ஃபகீர்பாபா நன்கு அறிந்திருந்தார். தன்னிடம் குனிந்து நமஸ்கரித்த ஜானகிபாயியை ஆசீர்வதித்த ஃபகீர்பாபா சொன்னார்,

"மகளே! வடக்கு ஹிந்துஸ்தானத்தின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் பெண்கள் இன்றும் தலையில் உள்ள சேலையின் முந்தானையை, முகம் முழுவதுமாக மறையும் வரை கீழே இழுத்து, அதாவது முகத்தை மூடிக்கொண்டுதான் நடமாடுகிறார்கள். இது நகரங்களில் கூடத் தெரிகிறது. ஆனால், முக்கிய நகரங்களில் உள்ள உயர் வர்க்கப் பெண்களிடையே நவீன உலகத்தின் இருப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெரிய ஆரம்பித்துள்ளது. அந்தப் பெண்கள் சுதந்திரமாக நடமாடுகிறார்கள், படிக்கவும் செய்கிறார்கள். மும்பை-புனே மாகாணப் பெண்களைப் போல கல்வியில் முன்னேற்றம் வடக்கு ஹிந்துஸ்தானப் பெண்களிடையே ஏற்படவில்லை என்றாலும், பல வக்கீல்கள், டாக்டர்கள், இஞ்சினீயர்கள், வியாபாரிகள் மற்றும் கவர்ன்மென்ட் ஆஃபீசர்களின் வீடுகளில் உள்ள பெண்கள் முகத்தை முழுவதுமாக மூடுவதற்குப் பதிலாக, தலையின் மீது மட்டும் முந்தானையைப் போட்டுக்கொண்டு நடமாடுகிறார்கள். அவர்களில் சில பெண்கள், புனே-மும்பையில் உள்ள அதே அந்தஸ்துள்ள பெண்களைப் போலவே நவீன உடைகள், கல்வி மற்றும் சமூக சீர்திருத்தங்களில் மெல்ல மெல்ல முன்னேற்றம் காணத் தொடங்கியுள்ளனர்.

அதேபோல, மத்திய இந்தியா மற்றும் தென்னிந்தியப் பெண்களும் கூடப் படிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். நகரங்களில் பல பள்ளிகளுக்குப் பெண்கள் செல்லத் தொடங்கியுள்ளனர். சில இடங்களில் பெண்களுக்காகத் தனிப் பள்ளிகளும் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், மும்பை மற்றும் புனே நகரப் பெண்கள் அதிவேகமாக முன்னேறுகிறார்கள், மேலும் சுதந்திரப் போராட்டத்திலும் பங்கேற்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.

துரோகிகளுக்குப் பாடம் கற்பிக்கும் பணியைச் செய்யும்போது, நாம் ரகசியத்தைக் காப்பதும், பொறுமையைக் கடைப்பிடிப்பதும் மிகவும் அவசியம். மேலும், 'நமது இந்தப் பணி பிற்காலத்தில் வரலாற்றில் பதிவுசெய்யப்படவும் வாய்ப்பில்லை' என்பதை அறிந்துதான் பணியில் இறங்க வேண்டும். நமது இந்தப் பணியில் உள்ள ஆண்களும் கூட வெளியில் 'பிரிட்டிஷ் ஆதரவாளர்கள்' என்று காட்டிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். ஒருவேளை, எப்போது சுதந்திரம் கிடைத்தாலும், நமது பெயர்கள் தேசபக்தர்களின் பட்டியலில் இருக்காது என்ற உணர்வு நமது குழுவில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் இருப்பது மிகவும் அவசியம். நான் ஆங்காங்கே இதுபோல பல வயதுகளில் உள்ள ஆண் தொண்டர்களைத் தயார் செய்துள்ளேன், என் மனைவியும் எங்கள் மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் அத்தகைய பெண்களைத் தயார் செய்திருக்கிறாள்.

ஜானகிபாய்! உன்னுடைய மற்றும் இராமச்சந்திரராவ் அவர்களுடைய பணி அமோகமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. உனது சில விசேஷ பெண் தொண்டர்களை நீ சந்திக்க ஏற்பாடு செய்துள்ளாய் என்ற செய்தி எனக்குக் கிடைத்தது. சபை எங்கே இருக்கிறது, எந்த விஷயத்தைப் பற்றி இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியாது. நீயே நேரடியாக இங்கு வந்திருக்கிறாய் என்றால், சபை இங்கேயே இருக்கிறதா?”

அதற்கு மல்ஹாரராவ் பதிலளித்தார், “ஆம்! மும்பை, புனே நகரங்களில் தற்போது ஒவ்வொரு படித்த நபர் மீதும் உன்னிப்பாகக் கண்காணிக்கப்படுகிறது. அதனால், இந்த நகரங்களில் பெண்களின் பொதுவான மஞ்சள்-குங்குமம், பெண்கள் கல்வி மாநாடுகள், விதவைகள் மற்றும் கைவிடப்பட்ட (கணவனால் ஒதுக்கப்பட்ட) பெண்களுக்காக நடத்தப்படும் நர்சிங் பயிற்சி வகுப்புகள் அல்லது அத்தகைய பெண்களுக்காக நடத்தப்படும் தையல் வேலைப் பட்டறைகள் மீதும் கூடக் கண்காணிப்பு வைக்கப்படுகிறது. பிரிட்டிஷ்காரர்களுக்கு மும்பை, புனே மற்றும் கல்கத்தாவைப் பற்றி எவ்வளவு பயம் இருக்கிறதோ, அவ்வளவு பயம் வேறு எந்த மாகாணத்தைப் பற்றியும் இல்லை. ஏனென்றால், அதிகபட்ச புரட்சியாளர்கள் மற்றும் ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சிகள் இந்த இரண்டு மாகாணங்களில்தான் நடந்துள்ளன. பஞ்சாபும் கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. பல சீக்கிய இளைஞர்கள் நாட்டிற்காக எப்போது வேண்டுமானாலும் இறக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள், ஆனால் அத்தகைய இளைஞர்கள்தான் காட்டிக் கொடுக்கப்படுகிறார்கள், மேலும் இந்தக் காட்டிக்கொடுப்பைத் தடுப்பதுதான் நமது வேலை.

ஃபகீர்பாபா! இதனால்தான் நன்றாக யோசித்து, சபை இந்தச் சிவன்

கோயிலிலேயே ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவின் எல்லா மாகாணங்களிலிருந்தும் ஒத்த எண்ணம் கொண்டவர்கள் இங்கு கூடத் தொடங்கிவிட்டார்கள், வருவார்கள். அவர்கள் அனைவரும் 'வாரகரி' அதாவது விட்டல பக்தர்களின் மராத்தி வடிவத்திலேயே இங்கு வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், வருவார்கள்.

நமது இந்தச் சிவன் கோயிலில் இருந்து ஒரு சுரங்கப் பாதை செல்கிறது, அது கிராமத்தின் மேற்கு எல்லைக்கு வெளியே உள்ள விட்டலன் கோயிலுக்குத்தான். அங்கும் இதே போன்ற இரகசிய ஏற்பாடு செய்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. எங்கள் எஸ்டேட் மேனேஜர் கோவிந்ததாஜி அவர்கள்தான் அந்த விட்டலன் கோயிலில் உள்ள பக்தர்களின் தலைமை பஜனிபுவா (கீர்த்தனை செய்பவர்) ஆவார். உங்களை ஒவ்வொரு பிரதிநிதியுடனும் அறிமுகம் செய்து வைக்கும் பணியை கோவிந்ததாஜியும் ஜானகியும் செய்வார்கள். பிறகு நீங்கள் தயக்கமின்றி எல்லாவற்றையும் சொல்லுங்கள், நாடு முழுவதும் சுற்றி என்ன பார்த்தீர்கள், இரகசியத் தகவல்களைச் சேகரித்தீர்கள், எல்லாவற்றையும் சொல்லுங்கள்.”

சுரங்கப் பாதை வழியாக அவர்கள் மூவரும் விட்டலன் கோயிலுக்குச் சென்று சேர்ந்தனர். அங்கு நாமசப்தாஹத்திற்கான (ஏழு நாள் பஜனை) ஏற்பாடுகள் மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருந்தன. சாதாரணமாக ஷர்ட்-பேண்ட் போன்ற நவீன உடையில் நடமாடும் கோவிந்ததாஜி இன்று அங்கு வேஷ்டி, சட்டை, கழுத்தில் வீணை மற்றும் துளசி மாலைகள், நெற்றியில் கோரோசனை மற்றும் புக்கா திலகம் மற்றும் கையில் சிப்ளிகள் (தாளம்) என்ற உருவத்தில் எல்லா இடங்களிலும் நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்.

ஒரு கணம் ஃபகீர்பாபா கூடக் கோவிந்ததாஜியை அடையாளம் காணவில்லை. உண்மையில், கோவிந்ததாஜியின் மற்றும் சிவராமராஜனின் நட்புதான் உண்மையானது. ஃபகீர்பாபாவின் வாயில் கபீர் பந்தைப் போலத் தொடர்ந்து இராம நாமம் இருந்தது, அதேபோல கோவிந்ததாஜியின் வாயில் வாரகரி பந்தைப் போலத் தொடர்ந்து விட்டல நாமம் இருந்தது.

மாலை உணவுகள் முடிந்த பிறகு, கிராமப் பழக்கவழக்கப்படி பக்தர்களான ஆண்-பெண்கள் கோவிந்ததாஜியின் கீர்த்தனைக்காகக் கூடத் தொடங்கினர். இயல்பாகவே, அவர்களில் 30% பேர் இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்காகத் துடிக்கும் உயிர்களாக இருந்தனர்.

முக்கியமாக, இந்தக் கோவிந்ததாஜியின் அறிமுகத்தையும் பலருக்கு

ஜானகிபாயியே செய்து வைத்திருந்தாள். இதுபோன்ற சந்திப்புகளுக்கான வசதி இந்த விட்டலன் கோயிலில், பக்தர்களின் கூட்டம் இருக்கும்போதும் கூடச் செய்யப்பட்டது. அங்கே விட்டலன் கோயில் கருவறைக்கு அருகிலேயே சமஸ்கிருதம், வேத பாடசாலை வகுப்புகள் இருந்தன, மேலும் முக்கியமாக மௌன மற்றும் தியான அறைகளும் இருந்தன. இந்த அறைகளில்தான் அனைத்து இரகசியச் சந்திப்புகளும் நடந்தன.

கோவிந்ததாஜி, 'ஜெய் ஜெய் ராமகிருஷ்ண ஹரி' என்ற மகான் சந்த்ர ச்ரேஷட் ஜகத்குரு துக்காராம் மகாராஜின் திவ்ய மந்திர முழக்கத்துடன் ஆக்கியானத்தைத் (கீர்த்தனை) தொடங்கினார். பிரஜைகள் மீது அட்டூழியம் செய்த இராவணனின் கதைகளிலிருந்து ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இராவணன் எப்படி குபேரனின் ராஜ்ஜியத்தைத் தந்திரத்தால் வென்று, அங்குள்ள மூல வேத தர்மத்தை ஒடுக்கினான் மற்றும் துறவிகளின் கொலைகளைச் செய்தான் என்பதன் வர்ணனை நடந்து கொண்டிருந்தது. கீர்த்தனையின் 'ஸ்ரீரங்' அதாவது கதை முடிந்து 'உத்தரரங்கத்திற்கு' (அடுத்த பகுதி) ஆரம்பம் ஆனது. பிரபு ஸ்ரீராமச்சந்திரனின் அவதாரத்தின் நோக்கங்கள் விளக்கப்பட்டு வந்தன.

கடைசியில் 'ராம லக்ஷ்மண ஜானகி, ஜெய் போலோ ஹனுமான் கி' என்ற முழக்கம் மிக வேகமாக ஆரம்பமானது. கீர்த்தனையில் லயித்திருந்த பக்தர்களுக்கு, முழக்கம் மற்றும் தாளங்களின் சத்தம், மிருதங்கங்களின் சத்தம் தவிர வேறொன்றும் கேட்கவில்லை.

பஜனைக்காகச் சரியாக நுழைவு வாயிலுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த, முதுகு வளைந்த ஒரு வயதான நபர் இருமிக்கொண்டே, ஊன்றுகோலின் உதவியுடன் மெதுவாக வெளியேறினார், மேலும் அந்த இருட்டில் அந்த வயதானவரை ஒரு பெண் வந்து சேர்ந்தாள்.

எப்போதும் போலக் கீர்த்தனையின் முடிவில் பெருமை காட்ட வரக்கூடிய அருகிலுள்ள பெரிய கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பேடிமாலக் (வியாபாரி) மற்றும் அவரது இந்தியப் போலீஸ் அதிகாரியான சகோதரர் ஆகியோர் தங்கள் குதிரை வண்டியிலிருந்து கோயில் வளாகத்தில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

கீழே இறங்கியது, இந்த இருவரின் குடல் பிடுங்கப்பட்ட சடலங்கள்தான். அந்த வயதானவரும் அந்தப் பெண்ணும் மீண்டும் அமைதியாக பஜனை செய்து கொண்டிருந்தனர், மேலும் அந்தக் குதிரை வண்டியின் வண்டிக்காரன் கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தான், "கொள்ளை நடந்தது! என் எஜமானர்களைக் காப்பாற்றுங்கள்!" மேலும் இப்படி கூச்சலிட்டுக்

கொண்டே, 'அவர்கள் இருவரும் நிச்சயம் இறந்துவிட்டார்கள்' என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான்.

கோயிலிலிருந்து ஜெய் கோஷம் எழுந்தது - 'பண்டரிநாத் மஹாராஜ் கீ ஜெய்'. இது ஒருவருக்கொருவர் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம்.

(கதை தொடரும்)

मराठी >> हिंदी >> English >> ગુજરાતી>> ಕನ್ನಡ>> తెలుగు>> বাংলা>> മലയാളം>>